Open brief aan de Kamerleden.

Iran op weg naar bloedbad, het einde is in zicht.

Het ongenoegen van het Iraanse volk is op een kritiek punt beland. Op zondag 24 december 2009 heeft de opstand tegen het huidige Iraanse regime voorgoed een grens overschreden. Het volk verdedigt zich tegen aanvallen van oppressieve regeringsapparaten.  Dat heeft de Iraanse regering enorm beangstigd. De veiligheidsorganen van de overheid hebben alarm geslagen. De totalitaire regering van Iran zal zonder meer net als alle andere totalitaire systemen haar toevlucht nemen tot het laatste redmiddel: militair ingrijpen. De situatie in Iran staat voor een keerpunt. 

Een heldere keuze is nu nodig.

Veroordeling van het doen en laten van de Iraanse regering is dan ook noodzakelijk. Waarom blijven we achter bij Frankrijk, Duitsland, Engeland, Italië, Zweden, Canada en de VS?

Zoals Kennedy 46 jaar geleden in Berlijn deed uit solidariteit met de Oost- Duitsers: “ Ich bin ein Berliner!”. Wij menen dat niet op Obama gewacht behoeft te worden. Europa heeft een eigen verantwoordelijkheid.

Nederland zal naar wij hopen het voortouw nemen en de oppositie ondersteunen met  de uitspraak:
Ik ben een Iraniër /
Neda!”
.
Neda is immers de Iraanse vrouw die tijdens de demonstraties op straat stierf omdat de politie met scherp op haar schoot. De leus “ook ik ben een Neda” wordt door het Iraanse volk nu gebruikt om zich solidair te verklaren met het vreedzame verzet van het Iraanse volk.

De Islamitische identiteit behoort nu tot de geschiedenis. Jongeren willen respect van hun eigen regering, maar ze worden nu genegeerd en onderdrukt.

Wanneer men het Iraanse vrijheidslievende volk steunt met de uitspraak: “ Ik ben een Iranier / Neda!” , zal derhalve een erkenning zijn van het democratische en beschaafde gehalte van de Iraanse demonstraties  en ook een erkenning van de morele rechtvaardiging van de opstand. Het  zal bovendien een klap zijn voor de Islamitische fanatici.

Oorlog voeren en economische sancties zullen alleen de bevolking treffen. Wij zijn wel voor ” slimme sancties” die het misdadige regime treffen, zoals het blokkeren van hun bankrekeningen, verstrekkingen van visa enz.

Het Iraanse volk verdient zondermeer internationale solidariteit van ieder oprecht mens. Op dit cruciale moment mag men het Iraanse volk dan ook niet in de steek laten. De Islamitische regering wil door angst te zaaien de hoop op veranderingen teniet doen.

Wij willen echter de hoop op veranderingen en de benodigde moed bij de demonstranten door solidariteit versterken. Het volk moet deze strijd winnen.

Daarvoor zijn van de zijde van Nederlandse regering jegens de Iraanse regering ook het treffen van diplomatieke maatregelen nodig. Roep de ambassadeurs uit Iran terug en roep de Iraanse ambassadeurs op het matje over de situatie in Iran en de misdaden tegen hun eigen volk. Vraag om stopzetten van de doodstraf en onvoorwaardelijke vrijlating van alle politieke gevangenen. Bewerkstellig dat internationale delegaties (bijv. onafhankelijke juristen, advocaten, journalisten, culturele en politieke personen) naar Iran gaan om onderzoek te doen naar de misdaden en mensenrechtenschendingen.

Het Iraanse volk zal de komende tijd deze steun heel hard nodig hebben, omdat er twee belangrijke dagen aan komen. Ten eerste de herinneringsdag van de revolutie van 1979 op donderdag 11 februari 2010 en ten tweede de dag van het referendum dat plaatsvond in 1979 over het wel of niet van het voortbestaan van de Islamitische Republiek op 1 april 2010.

Alle regeringsleiders ter wereld moeten verantwoordelijk gesteld worden voor hun misdaden tegen de menselijkheid, dus ook de Iraanse regering.

Bevestig uw solidariteit met het Iraanse volk door uit te spreken: ook “ ik ben een Iraniër / Neda. “
U kunt ook met uw eigen woorden reageren.

Als u mij informeert over uw standpunt, dan zal ik ervoor zorgen dat dit bij de internationale media in het Farsi, terecht komt bij het Iraanse volk.
PRIME is bereid om alle vragen van u te beantwoorden en samen proberen de beste aanpak van deze gevoelige en complexe problematiek te vinden.

Tot zover heeft u de inhoud van de campagne gelezen en  u vindt verderop een diepgaande analyse  van de problemen in Iran.

Met vriendelijke groeten,
 

 

Ahmed Pouri

apouri@gmail.com
Tel: 070 30 50 415 / 06 55 36 23 13

**************************************************************************

Diepgaande analyse over de toekomst van Iran

Betekenis van gebeurtenissen op 24 december 2009 voor de toekomst van Iran

Het was de heiligste dag van het Sjiietische geloof. De herdenking van Hoessein de tweede zoon van Ali. Ali is de schoonzoon van de profeet, de vierde Islamitische kalief en de heiligste leider en eerste imam van de Sjiieten. Hoessein is het symbool van de martelaren, van oprechtheid en van de strijd tegen corrupte en onrechtvaardige regeringen van de Islam. Op die dag is er in het verleden nooit geweld gebruikt, zelfs niet in de tijd van de Sjah, laat staan onder een Islamitische regering, die haar legitimiteit juist van een dergelijke dag wil krijgen.

Zondag 24 december zijn er meer dan één miljoen mensen de straat op gegaan ondanks de harde taal en bedreigingen van de regering.

Op die dag heeft de regering alles gedaan wat zij kon om de mensen hun huizen in te jagen. De mensen zijn doelbewust op straat geterroriseerd.

De overheid heeft op straat mensen doodgeschoten, zoals de zoon van de zuster van Mousavi. Men heeft mensen onder de ogen van duizenden demonstranten van een brug gegooid.

Twee politie auto’s zijn op de mensen ingereden en hebben veel gewonden gemaakt en twee mensen overreden, die ter plekke overleden.

Eerst heeft men alles in alle toonaarden ontkend.

Toen de filmbeelden echter op youtube te zien waren en internationale media zoals CNN en ook de NOS de beelden hadden vertoond, hebben de Iraanse leiders gezegd dat de politieauto’s gestolen waren, dat dieven het gedaan hadden en dat ze hen zochten.

Daarna beweerde men dat de beelden vals waren en door buitenlandse spionnen waren gemanipuleerd.[i]

Zo in de war zijn de Iraanse regeringsleiders. Het gedrag van de Iraanse regering lijkt langzamerhand niet meer op het gedrag van een normaal functionerende regering, maar op het gedrag van een criminele bende!

Op die dag zijn zoals tot nu toe bekend 37 mensen doodgeschoten en meer dan 2000 gearresteerd. Ook na die dag zijn de arrestaties doorgegaan, zelfs van mensen die absoluut niets met de demonstraties te maken hadden zoals Noeshin Ebadi,de zuster van Nobelprijswinnares Shirin Ebadi en de zieke leider van het vrijheidsfront van Iran, de 80 jarige dr. Yazdi, die gewoon thuis was.

Alle studentenleiders en actieve studenten die men kon arresteren heeft men opgepakt.

In de steden zijn studenten en intellectuelen doelwit. Alleen al op de universiteit van Mashad zijn er bloedige aanvallen door de hezbollah gedaan, waarbij 210 studenten werden opgepakt.

Ayatollah Saney, een van de hoogste religieuze personen in Iran, heeft een uitgesproken mening over Ahmadinajad. Hij wordt genoemd als de opvolger van  ayatollah Montazeri, die net overleden is en die zich nogal gemanifesteerd heeft in de strijd tegen Ahmadinajad en Khamenei .  Een groep – pro regering – docenten uit de heilige stad Qom beweert nu dat hij geen ayatollah meer is en de ayatollah functies niet meer mag bekleden.

Zoiets is in de shiietische geschiedenis nog nooit voorgekomen.

Shiietische ayatollah’s waren nooit afhankelijk van de regering. Zelfs Khomeini heeft zoiets nooit nagestreefd. Hieruit wordt duidelijk dat de ideologie van deze Islamitische regering heel simpel is: of je bent met hen of je bent de vijand. Als je niet met hen bent zijn kennelijk alle middelen toegestaan.

De vraag is, hoe ver zullen ze gaan?

Wij zijn van mening dat we op de drempel van een bloedbad staan en dat de regering tot het bittere einde door zal gaan. Het is immers zo dat de Iraanse regering niet eens tegenspraak van de zijde van vooraanstaande religieuze geleerden aanvaardt. De acceptatie van een seculiere oppositie is dan ook helemaal niet aan de orde. Iran is momenteel koploper wat betreft het aantal journalisten in de gevangenis. In 2008 zijn in Iran tenminste 350 executies uitgevoerd, dit is bijna één executie per dag.

Inmiddels circuleert een geheime lijst vanuit Qom met namen van mensen die moeten worden opgepakt. Degenen die op de lijst staan en naar het buitenland zijn gevlucht, zullen door speciale terroristische eenheden met alle middelen uit de weg geruimd worden.

Ook actieve Iraniërs in het buitenland zijn recent openlijk in de Iraanse media met de dood bedreigd via het officiële Iraanse nieuwsbureau IRNA.

Wij hopen dat Europese politici en politie dit dreigement serieus zullen nemen. Tot 2000 zijn meer dan 200 Iraanse opposanten op Europees grondgebied vermoord. Voor de Mykonos affaire – waarbij 4 belangrijke Iraanse oppositieleiders in Berlijn werden vermoord- heeft de Duitse rechter de Iraanse regering verantwoordelijk gesteld. Dit leidde toen tot een beëindiging van de buitenrechtelijke executies in Europa. Nu worden deze executies in Europa weer openlijk gepromoot.

Ahmadinajad is zelfs zo brutaal geworden dat hij heeft gezegd dat de Franse docente Clotilde Reiss, die wordt gegijzeld in Iran, zal worden vrijgelaten als Frankrijk de terrorist Ali Vakili Rad zal vrijlaten. Hij zit een levenslange celstraf uit voor de moord in Frankrijk op de Iraanse ex-premier Bahktyar.

Ondanks dat de Iraanse regering altijd elke betrokkenheid met AV en met de daad van AV heeft ontkend. Nu komt Ahmedinejad plotseling met het voorstel van de ruil van deze terrorist tegen een volstrekt onschuldige Franse docente.

Nieuwe golven van executies zijn onderweg. Binnenkort zal een deel van de opposanten en activisten die op 24 december 2009 waren gearresteerd, tijdens geregisseerde gerechtelijke processen op grond van verzonnen verdenkingen geëxecuteerd worden. Een ander deel zal langdurige gevangenisstraffen krijgen en blootgesteld worden aan martelingen.

Op dit moment zijn intellectuelen, journalisten, bloggers, aanhangers van het Bahai geloof, communisten en aanhangers van de Mojahedin Khalgh in direct gevaar.

Ali Saeedi, de vertegenwoordiger van de geestelijk leider Khamenei van de revolutionaire gardisten heeft gezegd: “ het redden van de Islamitische Republiek is wel 75.000 slachtoffers waard.”  
Donderdag 28 januari 2010 zijn twee Iraniërs
geëxecuteerd onder het mom van “Mohareb” , hetgeen betekent “Vijandigheid met God”. Ayatollah Ahmad Jannati, het conservatieve hoofd van de “raad van de hoeders”  heeft de landsadvocaat gefeliciteerd met het laten uitvoeren van deze executies en gezegd om door te gaan met de harde aanpak en meer executies uit te voeren, dit alles om God blij te maken. Voor 63 politieke gevangenen wacht de doodstraf en voor tenminste 160 kinderen
wacht hetzelfde lot. 
De generaal van de revolutionaire gardisten, opperbevelhebber van het “ leger van Mohammad “ en ordebewaker van Teheran, Hossein Hamadani, heeft de allerlaatste waarschuwing uitgesproken tegen het volk om op 11 februari 2010 zich aan alle opgelegde voorschriften te houden. “ iedere stem, ieder geluid, iedere kleur en iedere beweging die buiten de regels van de Islamitische Republiek valt zal genadeloos afgestraft worden.” Iraniërs zullen nooit vrijheid kennen onder deze regering.

De werkelijkheid is echter complexer dan dit soort simpele oplossingen, zelfs de geestelijk leider Khamenei is in de war en slaat om zich heen.

Om zichzelf te redden zijn ze bereid om de meest hypocriete en paradoxale acties te ondernemen. In Iran worden onschuldige mensen geëxecuteerd en zijn ze in oorlog met hun eigen volk, in Europa vijzelt Iran hun imago op door gratis klassieke concerten te geven onder het mom van “ vredesconcerten “ .

Paniek, twijfel en verdeeldheid alom.

Er zijn op dit moment drie stromingen in de Islamitische Republiek.

De eerste is de machtige groep die alles met ijzeren vuist wil overheersen.

De tweede groep wil aan de ene kant alles bij het oude laten, zo nodig met harde hand, maar wel de dialoog aangaan met hun tegenstanders zonder in feite iets toe te geven. Ze hopen dat ze op deze manier in het huidige systeem alles beheersbaar kunnen houden.

De derde groep wil concessies gaan doen aan de tegenstanders in de hoop de Islamitische Republiek te redden.

De regering probeert op dit moment de tweede strategie toe te passen. Aan de ene kant wordt steeds meer bekend over de vele executies en aan de andere kant debatteert de regering met zijn tegenstanders op de staatstelevisie in de hoop het volk van de straat naar huis te laten gaan.
Donderdag 11 februari 2010, de herinneringsdag van de revolutie van 1979, zal een belangrijke testdag worden voor deze strategie. Als deze strategie niet het beoogde effect gaat opleveren, dan zal men volgens mij overstappen naar de strategie van de ijzeren vuist en een bloedbad aanrichten. Dit is dan de laatste slag.

Zolang de regeringsleiders denken dat een bloedbad hun laatste kans is om aan de macht te blijven, moeten we hun plannen serieus nemen. Oorlogen beginnen altijd met de wensen van generaals en machthebbers, maar bijna nooit is een oorlog geëindigd volgens de wens van generaals en machthebbers. Een oorlog gaat altijd zijn eigen weg.

De beste en meest recente voorbeelden zijn de oorlogen die Amerika en zijn allianties zijn begonnen in Irak en Afghanistan. Hoe het in Irak is afgelopen weet inmiddels iedereen. In Afghanistan zal de afloop nog dramatischer zijn.

Helaas leren dictators nooit op tijd van de geschiedenis.

Militaire junta in Iran.

De Iraanse regering wordt steeds meer een militaire regering. De revolutionaire gardisten zijn de enige winnaars uit de strijd tussen volk en regering. Ze zijn niet meer uitsluitend een deel van de Iraanse militaire macht, maar een krachtige groep die militair, economisch, juridisch en politiek macht heeft. Dus er is een militaire junta aan de macht in Iran, maar dan in burgerkleding. Deze militaire macht is geen oplossing voor de burgers van Iran. De economische, sociale en politieke crisis gaat door. De regering heeft zijn legitimiteit in alle opzichten verloren en het publiek verkeert in een identiteitscrisis. De volksbeweging in Iran borrelt al jaren. Vrouwen, arbeiders, studenten, ambtenaren en voorstanders van etnische rechten eisen al jaren hun eigen oplossingen.

Het Iraanse volk zal met deze Islamitische regering nooit duurzame vrede, democratie, vrijheid en rechtvaardigheid kennen. De Islamitische regering heeft de afgelopen dertig jaar alleen maar overleefd door van de ene crisis in de andere crisis terecht te komen. Daardoor kan men de aandacht van het volk van de echte problematiek afleiden en heeft men de nodige eenheid in hun achterban gecreëerd om haar tegenstanders neer te kunnen slaan.

De regering zoekt internationaal de crisis vanwege de atoomproblematiek en het elimineren van de “vijand” buiten Iran. Intern zoekt men een aanleiding om blind geweld en gewapende acties uit te lokken om vervolgens het publiek af te schrikken. Als het publiek hierdoor thuis blijft, dan kan men gemakkelijk de militanten tot doelwit maken. De Iraanse regering is in oorlog met haar eigen volk en gedraagt zich als een bezetter. Gevangenen worden gebruikt als gijzelaars en als het hun uitkomt wordt hun gevangenisstraf omgezet in een executiebevel. Een bekend voorbeeld  is dat twintig Koerdische politieke activisten  van wie de meesten een gevangenisstraf uitzaten een executiebevel hebben gekregen. Ondanks internationale protesten is een aantal van hen door een versnelde procedure reeds geëxecuteerd.

 Toch schijnt de oppressie van de Iraanse regering nu aan effectiviteit in te boeten.

Wonderbaarlijke gebeurtenissen op 24 december 2009

Het kerndoel van de misdadige activiteiten van de regering was om het publiek angst aan te jagen en naar huis te krijgen. Maar er gebeurde wat anders.

Het eerste was dat het publiek niet naar huis ging en op straat bleef doordemonstreren, zelfs toen er geschoten werd en de politie op hen inreed.

In sommige straten hebben demonstranten zelfs  eenheden van de revolutionaire gardisten  omsingeld, ontwapend, van hun uniformen ontdaan en teruggestuurd. De regering heeft haar controle op straat volledig verloren. Het publiek heeft haar zelfvertrouwen teruggekregen.

Dit is nooit eerder voorgekomen gedrag van het publiek in de opstand van de afgelopen zeven maanden.

Het tweede belangrijke punt is dat toen de opdracht werd gegeven te schieten sommige overheidsfunctionarissen  in discussie gingen met hun meerderen over deze opdracht en andere in de lucht schoten en dus niet op de mensen zelf.

Maar in plaats van te luisteren naar het publiek heeft de regering aangekondigd zero tolerance toe te zullen passen op de demonstranten.

Men heeft een demonstratie georganiseerd om de moed van de eigen aanhangers te stimuleren. Met gratis vervoer en eten en gedwongen aanvoer van scholieren en ambtenaren.

Zo heeft men honderdduizenden mensen op straat gebracht en in vurige toespraken namens het publiek de doodstraf geëist voor demonstranten en leiders van demonstraties.

De demonstranten voor de oppositie gaan met gevaar voor eigen leven de straat op, maar de regering kan al dan niet onder dwang en met veel geld zoveel mensen op de been brengen, die natuurlijk helemaal niet bang hoeven te zijn.

Oranje revolutie of echte revolutie?

Wat de toekomst ongelooflijk angstaanjagend maakt is het geloof van de regeringsleiders in de effectiviteit van militair geweld tegen het publiek als iets dat alle problemen zal oplossen.

De denktank van de Islamitische regering heeft een onderzoek gedaan naar de resultaten van de Oranje revoluties: in welke landen was de revolutie succesvol en in welke niet en wat was de reden? De belangrijkste conclusie was dat de Oranje revolutie in die landen succesvol was als de militairen niet trouw bleven aan de regering. De Oranje revolutie was niet succesvol als de militairen de beweging hardhandig beëindigden. De Iraanse regering is gelet op dit onderzoek bereid een bloedbad aan te richten.

De Iraanse regering meent echter ten onrechte aan dit onderzoek conclusies te kunnen verbinden voor de Iraanse situatie. de Iraanse revolutie is niet te vergelijken met de eerdere Oranje revoluties. Deze revolutie gaat dieper, is het resultaat van jarenlange onvrede… Die echte revolutie wordt door de stommiteiten van de Iraanse regering steeds gevoed en onomkeerbaar gemaakt. Het geweld dat men in de afgelopen zeven maanden heeft toegepast heeft geen resultaat gehad.

Integendeel, mensen worden meer volhardend.

Eerst vroeg men alleen “ Waar is mijn stem?”.

Nu wordt overal geroepen : “ Dood aan de geestelijke leider, dood aan Khamenei ! “

De slogan was vanaf 1979 tot nu toe : Vrijheid, onafhankelijkheid en Islamitische republiek.

Nu zegt het publiek openlijk: Vrijheid, onafhankelijkheid en Iraanse republiek.

De Islamitische identiteit van Iraniërs is total-loss.

De door de regering georganiseerde demonstratie stond bol van leuzen als “doodstraf voor demonstranten” en “heiligverklaring van Khamenei “.

Khamenei werd openlijk de vertegenwoordiger van God op aarde genoemd. Een opposant tegen de regering, is een opposant tegen Khamenei en dus tegen God en verdient dus de doodstraf.

Het wordt tijd dat Europese politici  voordat één en ander verder escaleert  met een  helder standpunt komen :  of  men kiest de kant van het vrijheidslievende volk in Iran en voor de mensenrechten  of  men blijft met Ahmadinajad onderhandelen en maakt mensenrechten ondergeschikt aan economische belangen.

Waarom is er zoveel barbaars geweld nodig?

De meest dictatoriale regeringen proberen hun brutale geweld te verbloemen.

Waarom bedreigt de Islamitische regering van Iran openlijk iedere opposant met de dood en beweert ze dat iedereen die tegen de regering demonstreert in strijd is met God en dus de doodstraf verdient? Er is een religieuze Fatwa uitgesproken door enkele ayatollahs van de regering.

Er is één belangrijke reden voor het gebruik van openlijk geweld. De regeringsleiders weten dat als ze zullen toegeven aan het volk, het volk niet meer te stoppen is.

Aan de andere kant kan de regering, als ieder protest wordt beantwoord met gevangenis, marteling, verkrachting en de kogel, niet meer regeren. Daarom is de regering nu zo in de war geraakt.

Er is geen reden voor optimisme.

Wij zijn bang dat we aan de vooravond zitten van de donkerste dagen voor het bloedbad door de Iraanse overheid. Men zal zijn eigen wetten en heilige principes aan zijn laars lappen, men zal tot het bittere einde geweld gebruiken. Maar de overheid zal zeker geen winnaar worden op het slagveld.

Het volk zal niet meer buigen voor de regering en haar bedreigingen. Het volk zal doorgaan tot het bittere einde.

De vraag is nu: Hoe komen we met zo min mogelijk kleerscheuren uit deze strijd? Het antwoord in de nationale context hangt af van 3 punten.

(1) De creativiteit van het volk om de acties uit te breiden over het hele land. Op dit moment speelt zich het meeste af in Teheran. Dat maakt het voor het onderdrukkingsapparaat gemakkelijker zijn werk te doen.

(2) Het creëren van een breuk in het onderdrukkingsapparaat. Het demoraliseren van aanhangers van de regering en het militaire personeel. Men moet zich zo snel mogelijk van de verliezende kant distantiëren en in de armen van het volk bescherming vinden.

(3) Wanneer een algemene staking, in het bijzonder van arbeiders in de oliesector, zal plaats vinden, zal dat het nekschot van de regering betekenen.

Hoe kunnen wij de stem van het volk verheffen en internationale solidariteit bevorderen?

Op 10 december 2009, de internationale dag van de mensenrechten, heeft PRIME met enkele Iraanse organisaties van verschillende Europese landen een grote demonstratie georganiseerd. Wij wilden de mensenrechtenschendingen in Iran aan de kaak stellen.

De echte democratie in Iran speelt zich af op straat. De verdediging van de mensenrechten van het vrijheidslievende volk is de beste en effectiefste manier tot het bevorderen van democratie in Iran.

Deze solidariteit is nodig omdat er twee belangrijke dagen aan komen. Ten eerste de herinneringsdag van de revolutie van 1979 op donderdag 11 februari 2010 en ten tweede de dag van het referendum dat plaatsvond in 1979 over het ja of nee van het voortbestaan van de Islamitische Republiek op 1 april 2010.

Wat zijn  de bijzonderheden van de Iraanse opstand?

Deze beweging staat bol  van paradoxale toestanden.  Het Iraanse publiek heeft genoeg van de Islamitische Republiek. De leiders van de huidige opstand zijn Moesavi, Karroebi, Khatami en Rafsanjani. Ze zijn alle vier boegbeelden van de Islamitische Republiek en waren medeverantwoordelijk voor meer dan 100.000 politieke moorden in de eerste jaren na de Islamitische Revolutie.

In Iran heerst een zero-tolerance beleid voor opposanten en daarom zijn vele actieve mensen of vermoord of gevlucht. Politieke en sociale activiteiten gebeuren altijd ondergronds en resultaten  van alle ontwikkelingen manifesteren zich altijd op onverwachte momenten.  Er bestaat geen alternatief buiten het systeem en het volk zoekt dus een alternatief binnen het systeem.

Het volk heeft dus deze mensen naar voren geschoven om de Islamitische Republiek omver te werpen, terwijl ze zelf met hart en ziel geloven in de Islamitische Republiek.

Normaal gesproken zitten de leiders van een opstand in de veilige omgeving met hun aanhangers, maar nu zitten ze op de schoot van hun vijand. Hun bewakers zijn de Revolutionaire Gardisten, de meest trouwe militaire tak van de regering. Hun veiligheid zit in de  handen van de genadeloze regering.

De Iraanse regering is zeer bang voor een volksopstand en het leven van de vier leiders hangt af van de uitbreiding van de volksopstand. Ze kunnen gezien hun paradoxale positie niet oproepen tot een opstand.

Bijna alle demonstraties zijn geconcentreerd in Teheran, het zou beter zijn dat deze gaan uitbreiden naar de andere steden om het onderdrukkingsapparaat te verlammen. Hoe langer de volksopstand wordt gerekt, hoe onmogelijker het wordt om het onderdrukkingsapparaat dag en nacht paraat te houden. Ze zullen uiteindelijk van binnen uit uitgehold worden.

Er bestaat geen echte organisatiestructuur, strategie en politiek plan. De oppositie  is geen homogene groep, iedereen opereert vanuit eigen invalshoek. Er zijn momenteel  twee leiders, te weten Moesavi en Karroebi die door miljoenen mensen naar voren zijn geschoven om de dromen van het volk te realiseren. Hoe langer de beweging voortduurt, hoe meer kans er bestaat om een helder politiek plan te maken en een  structurele organisatie van de grond te krijgen.

Het is ook een unieke kans voor het volk om hun eigen politieke bewustzijn te  bevorderen, initiatieven te gaan nemen en organisaties te gaan vormen.

Iran heeft het op een na hoogste percentage jongeren nl. 63.2 % van de bevolking is onder de  29 jaar. Iran heeft een leergierige cultuur. Er studeren momenteel ongeveer 2 miljoen studenten van wie 65% vrouwen zijn. Deze mensen kunnen goed omgaan met internet en de meesten zijn westers georiënteerd. Meer dan 4 miljoen Iraniërs, van wie de meesten hoog opgeleid zijn, zijn het land ontvlucht of zijn geëmigreerd. Deze mensen hebben door de contacten een enorme invloed op de culturele veranderingen in Iran. Door al deze veranderingen heeft de jonge generatie sterke behoefte aan democratie en vrijheid, maar worden beheerst door een politiek systeem met geestelijke leiders die horen bij het dinosaurussen  tijdperk.

Door de bijzondere eigenschappen van de hedendaagse Iraanse beweging kunnen veranderingen op kritieke momenten heftig en onvoorspelbaar worden. 

Uitnodiging politieke vluchtelingen

Wij menen dat Nederland bovendien een taak heeft om in ieder geval 100 van de recent gevluchte Iraniërs die zich in Turkije in een enorm gevaarlijke situatie bevinden uit te nodigen voor asiel in Nederland, als voorbeeld voor de rest van Europa.

Wij zijn met een aantal van die mensen in contact. Het gaat om studentenleiders, vrouwenactivisten, mensenrechtenactivisten en journalisten. Sommigen van hen worden met de dood bedreigd door de Iraanse geheime dienst.

Een vrouw, die in de gevangenis verkracht is, is na een interview met de Voice of America in Turkije op straat in de donkere nacht door twee personen in elkaar geslagen en heeft aangifte gedaan bij de politie. Maar er gebeurt niets met haar aangifte.

Het UNHCR adviseert hen zelfs om in Turkije rustig te blijven en niets te doen. Dit demoraliseert de geweldloze vrijheidsstrijders.

Iemand die verschrikkelijk verkracht is in de gevangenis in Iran heeft tegen ons gezegd dat hij zijn geloof in mensenrechtenorganisaties en in Europa heeft verloren. Hij zei dat iedereen hem komt interviewen alleen om zelf te schitteren met een mooi artikel, waarna niets meer gebeurt. Hij overweegt terug te keren naar Iran. Hij zegt dat, als hij in Iran dood gaat, dat iets zal betekenen voor zijn idealen en de vrijheid van zijn volk. Als hij in Turkije vermoord wordt, zal dat zijn als een muis in een onbekende straat.

Een studentenleider geeft in Turkije een internet krant uit, genaamd “Straat”, en voldoet daarmee aan de belangrijkste behoefte van het volk met betrekking tot informatie over de demonstraties en acties van het volk. De krant is uitermate populair bij de demonstranten. Die geven hem ook de informatie.

Deze uitgever en hoofdredacteur is bedreigd via een email door de Iraanse regering dat hij zal  worden doodgereden op straat. Het UNHCR heeft hem aangemaand zich rustig te houden en zijn activiteiten te staken.

Het lijkt erop dat de Staatssecretaris van Justitie niet in één kabinet zit met de Minister van Buitenlandse Zaken en dat zij niet communiceren. De uitspraken van de Minister van Buitenlandse Zaken zijn absoluut niet terug te vinden in het asielbeleid van de Staatssecretaris van Justitie ten aanzien van Iran.

Wij willen dat Nederland Iran onveilig verklaart voor Iraanse asielzoekers.

 

PRIME, organisatie van vluchtelingen in Nederland, is in contact met mensen die de gebeurtenissen in Iran kritisch volgen en vele Iraanse vluchtelingen in Nederland en in het buitenland. Ook onderhouden wij intensief contact met de protest-beweging in Iran zelf. Vanuit deze betrokkenheid en deskundigheid roepen wij de Nederlandse regering tot daden op.

Met vriendelijke groeten,

Ahmed Pouri

apouri@gmail.com

Tel: 070 30 50 415 / 06 55 36 23 13

U vindt enkele belangrijke links:  

Amnesty International: Iran human rights violations worst in 20 years

Iran human rights

The Iranian Exile’s Eye

http://www.rsf.org/Support-for-Iranian-Journalists.html

Video:

 



 
http://www.youtube.com/watch?v=ogcaqQ0wdH0&feature=related

[i] Tijdens een persconferentie vroeg een journalist naar een verklaring van de regering naar aanleiding van de beelden van de politie auto’s die over mensen heen redden. De woordvoerder van de politie werd erg boos en zei : Dit nieuws betreft allemaal leugens en jullie hebben het recht niet leugens als vraag te stellen.

 

 


Geef een reactie