Zorgvuldige procedure

 

Toespraak van Gerda Later advocaat in Den Haag,

 

In Tunesië stak een arme man zich in brand omdat hij niets kon bereiken, nergens terecht kon, niet door het bolster van de staat in naam van rechtvaardigheid kon heen dringen. Het was aanleiding voor vele mensen de straat op te gaan. Het was aanleiding voor eindelijk een verandering van regime en het wegsturen van de dictator.

 

Op de Dam in Amsterdam stak op 6 april 2011 een Iraanse asielzoeker zichzelf in brand.

Ook deze brand kwam voort uit het feit dat de asielzoeker niets kon bereiken, nergens terecht kon, niet door het bolster van de staat heen kon breken in naam van rechtvaardigheid.

De reactie van de gezaghebbers was hetzelfde als in Tunesië.

Het enige verschil is dat hier geen massa mensen de straat op gingen om te protesteren en verandering van regime te verlangen.

Misschien kwam deze zelfverbranding te snel.

Misschien hebben nog niet genoeg mensen door hoe het gaat in ons zo democratische land, waar een kleine groep – net als in Tunesië – de grote groep de wil oplegt.

 

Minister Leers stond direct klaar om de procedure zorgvuldig te noemen en dus zichzelf en zijn organisatie van schuld vrij te pleiten.

Maar was die procedure zorgvuldig?

Zijn asielprocedures zorgvuldig?

 

Het is jammer, dat niet iedere Nederlander mee kan lopen in die procedures en kan zien hoe die gaan. Men zou zich schamen.

Waarom zou een Iraniër zijn land ontvluchten als hij geen problemen had? Economische redenen zijn niet aan de orde. Als een Iraniër heel veel geld betaalt en heel veel risico loopt tijdens de overtocht zijn leven te verliezen, dan moet er wel een heel valabele reden zijn waarom hij zo ver weg van zijn roots gaat, zijn familie verlaat en zichzelf sowieso in een enorm isolement plaatst.

Om dan vervolgens na 10 jaar procederen te horen dat hij terug moet. Terug naar de hel die hij ontvlucht is. Terug naar de plek waar hij denkt zijn leven te verliezen. Dan liever in vrijheid de dood verkiezen dan via de Iraanse martelkamers.

 

Wat is er allemaal mis in de Nederlandse vreemdelingen- en asielprocedure?

Het is namelijk niet alleen mis in de asielprocedure maar ook veelvuldig in reguliere procedures.

In de eerste plaats dat geprobeerd wordt hoe dan ook argumenten te vinden om een verzoek af te wijzen, zelfs tegen het beleid in.

Het lijkt wel of ambtenaren – de goede niet meegerekend – hun vak niet leren voor ze beschikkingen moeten maken of de tijd niet krijgen de zaken goed te bestuderen.

Of misschien is er opzet in het spel en wil men zoveel mogelijk procedures voeren om het eigen baantje te houden.

 

Er wordt altijd gezegd dat echte vluchtelingen welkom zijn. In de praktijk merk ik daar niets van.

Een serieuze zaak wordt net zo goed afgewezen. En soms kan zo’n serieuze zaak zelfs 14 jaar of langer duren.

Hoeveel ambtenaren hebben zich er niet mee bezig moeten houden, hoeveel rechters hebben zich niet over de zaak moeten buigen, hoeveel griffiers waren nodig en hoeveel  toevoegingen moesten door de raad voor rechtsbijstand aan advocaten worden betaald.

Daarnaast de kosten van de opvang, de kosten van de verveling van de asielzoeker bij wie alle trauma’s naar boven komen , de vele weggegooide jaren waarin de asielzoeker misschien wel een erg zinvolle bijdrage aan de maatschappij had kunnen leveren.

Want de asielzoeker mag niet werken – behalve een aantal maanden per jaar met toestemming van  de IND gedurende welke maanden hij een groot deel van zijn salaris aan de COA moet betalen – , de asielzoeker mag niet studeren – behalve als hij het UAF zo ver krijgt die studie te bekostigen – , de asielzoeker kan alleen , geplaatst vaak op wisselende, slecht bereikbare plekken overal in het land , wachten tot er een eindbeslissing is.Als hij tenminste opvang heeft en niet op straat is. Want dan mag hij ook met toestemming van de IND niets.

 

Als hij aankomt en asiel aanvraagt, moet hij alle bewijsstukken overleggen. Als hij het te gevaarlijk vond om bewijsstukken mee te nemen en die gegevens niet snel genoeg produceert, is hij te laat.

Wanneer familie bericht over wat er allemaal gebeurd is sedert zijn vertrek, dan komt dat van de familie en is dus niet objectief en geen gegeven om rekening mee te houden.

Als bewijsstukken later worden geproduceerd en een herhaalde asielprocedure wordt gestart, dan kunnen die documenten als te laat ingediend worden gepasseerd. Geen  nieuwe feiten of omstandigheden, want te laat. Dat het wellicht om klemmende bewijsstukken gaat, die reden moeten zijn de asielzoeker als vluchteling te erkennen, is niet relevant.

 

Er wordt gesuggereerd dat er veel aandacht is voor eerwraak, maar feitelijk is die aandacht er alleen maar als we er in Nederland last van hebben.

Immers, als een vrouw uit het Midden-Oosten met haar man asiel aanvraagt en niet direct  durft te vertellen dat ze verkracht is , gelet op de reactie die ze van echtgenoot en familie kan verwachten en die zelfs tot haar dood kan leiden , en het in een herhaalde procedure doet als ze inmiddels zo ziek is en behandeld wordt door een psychiater vanwege het door de verkrachting ontstane trauma, dan is dat helaas pindakaas geen nieuw feit en geen reden er nog eens naar te kijken. Zelfs rapportages van de medische onderzoeksgroep van Amnesty International geven geen aanleiding nog eens naar de zaak te kijken.

En wanneer men dan een verblijfsvergunning voor medische behandeling vraag, wordt er alleen gekeken of er artsen zijn  in het land van herkomst en of de betrokkene kan reizen. De medische rapportage uit de asielprocedure wordt zelfs niet meegenomen want die is voor een andere procedure overgelegd.

Men presteert het dus zelfs om rapportage van de Medische Onderzoeksgroep van Amnesty International noch in de asielprocedure te beoordelen noch in de reguliere procedure.

En  dan moeten we praten over een zorgvuldige procedure?

Waar is die zorgvuldigheid dan te vinden?

 

Vroeger vroeg de IND regelmatig aan de minister van buitenlandse zaken om een zogenaamd ambtsbericht. Dan werd er onderzoek al dan niet in het land van herkomst gedaan. Controle op dat onderzoek is niet goed mogelijk omdat er niet werkelijk inzicht mag worden verkregen in de onderzoeksgegevens.

Soms kan men bewijzen dat de onderzoeksresultaten niet kloppen, maar dan moet het wel snel, want als men wat later is is het te laat en blijft de IND volharden in onjuiste rapportage van de minister van buitenlandse zaken. Het doet er niet toe of uit het tegenbewijs blijkt dat men wel vervolgd wordt. Te laat is te laat.

Waar is de zorgvuldigheid gebleven?

 

Ik heb eens meegemaakt dat buitenlandse zaken een opmerking had over de naam van de cliënt op een van de vele pagina’s uit een politiek proces waar de cliënt in het origineel niet zou voorkomen, maar wel op de kopie. De reactie van de IND was : alle documenten als door de cliënt vervalst aan te merken. Er werd niet aan buitenlandse zaken gevraagd wat men bedoelde noch of buitenlandse zaken daarom van mening was dat alle stukken vervalst waren. Het waren documenten die door de advocaat voor kopie conform waren getekend. In de WOB procedure was de bezwaarschriftencommissie uitermate verbaasd over deze reactie van de IND, maar men wilde dat niet op schrift geven noch was men bereid de IND te benaderen, zoals de IND niet bereid was nadere vragen te stellen.

 

In dit soort procedures waar het naar mijn mening over echte vluchtelingen gaat, vinden dus herhaalde asielprocedures plaats of opvolgende reguliere procedures teneinde de cliënt de bescherming te bieden die hij direct had moeten krijgen, als er inderdaad zorgvuldig was gehandeld.

Men moet zich voorstellen wat die onzorgvuldige procedures aan extra kosten met zich mee brengen.

Men moet zich voorstellen wat die onzorgvuldige procedures voor (onherstelbare) schade aan de cliënt kunnen toebrengen.

En tegenwoordig wordt ook iedereen maar opgesloten en vele maanden in vreemdelingenbewaring gehouden.

En als er dan uiteindelijk in de vierde asielprocedure tijdens die detentie besef doordringt bij de IND dat de zweepslagen waar de asielzoeker direct in het begin over verklaard heeft reden hadden moeten zijn hem direct asiel te verlenen  en een ambtenaar is zo moedig om alsnog asiel te verlenen  – hoewel men de collega’s de kost niet moet geven die zullen zeggen dat het een gepasseerd station is , dat de rechter er over heeft beslist en dat er geen nieuwe feiten en omstandigheden zijn en dus weer reden voor een negatieve beslissing –  dan heeft men enorm geluk gehad als asielzoeker.

Dat de asielzoeker eigenlijk in het begin – tien jaar daarvoor wellicht – al had dienen te worden toegelaten en dat dus het ministerie veel steken heeft laten vallen – doet aan dat standpunt van de meerderheid bij de IND niet af.

 

Het gaat in de asiel – en reguliere procedures niet over mensen maar over procedures en regels en mogelijkheden in het kader van een restrictief toelatingsbeleid af te wijzen. Dat daardoor aan mensen schade wordt berokkend is niet relevant.

 

Dat een Turkse Koerd onder een North-West Airlines vliegtuig klimt omdat hij al doende hoopt in de VS te belanden en ons onwelkom landje te kunnen verlaten en dan dood vriest, is even reden voor artikelen in de krant en dan is het weer voorbij. Dat het een structureel probleem is, zal men niet erkennen.

Dat een Iraniër zichzelf in brand steekt , is jammer, maar we hebben het goed gedaan.

Geen reden om een hand in eigen boezem te steken.

Asielzoekers die zichzelf van het leven beroven omdat ze dreigen te worden uitgezet naar het land dat ze met veel geld en veel risico’s voor hun eigen leven zijn ontvlucht , moet op voorhand reden zijn voor een diepgaand onderzoek , niet voor een korte mededeling over de zorgvuldigheid van de procedure.

Hoe moeten we bovendien deze reactie rijmen met de uitlatingen van de minister van buitenlandse zaken dat het Iraanse regime een barbaars en misdadig regime is.  De gedoogpartner PVV heeft het Iraanse regime zelfs een fascistisch regime genoemd.

En gaan we mensen naar dat regime terugsturen?

Hebben we het goed gedaan als we zo snel en zonder diepgaand onderzoek zeggen dat het een zorgvuldige procedure was? Hebben we rekening gehouden met het feit dat we hem wilden terugsturen naar dat barbaarse en misdadige regime? Zijn we de Nederlandse Zahra Bahrami al vergeten? Of meten we met twee maten?

 

Of is er geen verband tussen de ministers van buitenlandse zaken en asiel en integratie?

 

 

Voor meer informatie over deze demonstratie kunt u contact opnemen met

Ahmed Pouri 070 30 50 415 / 06 55 36 23 13

apouri@gmail.com

 

 

 

 

Geef een reactie