Alarm van wege zelfmoordpoging in uitzetcentrum Rotterdam

Stichting Prime wordt gebeld door een cliënt uit detentiecentrum Rotterdam met de mededeling dat een persoon op het punt staat om zelfmoord te plegen, er is alarm af gegaan en alle gedetineerde vluchtelingen moeten terug in hun cel.

Zonder de waarschuwing van onze cliënt is het de vraag of dit bericht naar buiten zou zijn gekomen.

Onze cliënt verzoekt ons dit bericht naar buiten te brengen en journalisten op de hoogte te stellen, hij kan zijn rapportage echter niet afmaken want het gesprek –door de gevangenis telefoon- wordt abrupt afgebroken.

We doen ons best om meer informatie te achterhalen, maar zijn hiervoor afhankelijk van cliënten die ons vanuit detentie bellen.

Zelfmoorden in detentie zijn sinds de zelfmoord van Dolmatov bekend werd omstreden. Sindsdien doet justitie haar uiterste best alle publiciteit rond deze wanhoopsdaden zo efficiënt mogelijk uit de publieke media te houden.

Detentie telefoon afgesloten, Nog zeven getuigen

Om 19:55 worden wij weer gebeld door onze cliënt uit Algerije: hij verteld dat hij tijdens het luchten de suïcidale man, die uit Albanië komt, op het dak zag staan; hij had een raam opengekregen en was zo op het dak geklommen. Het alarm ging af en de mensen op de luchtplaats werden naar hun cel gestuurd, politie, ambulance en brandweer kwamen ter plaatse.

Dit verhaal wordt bevestigd en aangevuld door nog drie personen die ons vervolgens bellen, uit Egypte, Libië en Marokko: Een man kon vervolgens alles volgen vanuit zijn raam, tot die met de automatische luiken van buiten werden gesloten. Hij verteld dat hij geen actie zag; de brandweer, politie en ambulance stonden beneden alleen te praten en roken. De derde man die belde verteld dat de Albaniër medische problemen had en niet door de medische dienst werd behandelt. De Albaniër zat op afdeling C, de afdeling waar net opgepakte vluchtelingen als eerste naar toe gaan, hij zat er nog maar een paar dagen volgens de getuigen.

Alle gedetineerde vluchtelingen werden vanaf het incident tot rond 19:55 in hun cel gesloten, de detentie telefoon werdin die uren afgesloten.

Een vijfde getuige die meer dan 30 jaar in NL verblijft belt onsen verteld dat hij de man zag rennen op het dak van de ene naar de andere hoek en hij riep iets over zijn medische problemen en hij daarvoor geen afspraak kreeg met een behandelaar. De man beloofd ons morgen terug te bellen als het hem lukt meer informatie over het lot van de Albaniër te verkrijgen.

De zesde persoon, een Algerijn die alleen Duits of Frans spreekt belt ons, waaruit wij min of meer de zelfde informatie kunnen destilleren.

Zevende getuige, een Marokkaanse man bevestigd ook alle informatie, maar weet ons ook te vertellen dat veel Marokkanen en Algerijnen in detentie zitten die het zat zijn om iedere keer maar te worden vastgezet. Zowel de Marokkaanse als Algerijnse ambassade weigert mee te werken aan terugnemen van hun onderdanen. Dat weet justitie en ook uitvoerende organen vreemdelingenpolitie en Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V). Deze mensen zijn dus onuitzetbaar, men weet dat het detineren van deze mensen geen enkele zin heeft en niet tot de gewenste uitzetting leidt, al zouden ze willen, deze mensen wachten op Godot in detentie, voor niets.

In officieel beleid heet het detineren van vluchtelingen altijd nog een uiterste middel’ te zijn, maar vooral om mensenrechten organisaties en linkse partijen zoet te houden. In de praktijk worden dus met regelmaat van de klok onuitzetbaren gedetineerd. Een onderzoek naar het aantal onuitzetbaren dat jaarlijks –en bij herhaling- onnodig wordt vastgehouden in vreemdelingendetentie en in hoeverre detentiecentra daarmee hun bestaan legitimeert is wenselijk; tenslotte moet de toko ook draaiend worden gehouden, inclusief catering en de banen voor herintreders.

Met alle maatregelen voor de gedetineerde vluchtelingen zijn getroffen met het incident, is duidelijk geworden dat detentie weer zoveel mogelijk letterlijk achter gesloten luiken in dit geval wenst te houden, al dan niet in opdracht van hoger hand.

Wij hopen dat deze informatie zal worden opgepikt door de media en verder onderzocht. Mogelijk wachten zowel de getuigen die de noodzaak voelden om het nieuws naar buiten te brengen (namen bij ons bekend) als de suïcidale Albaniër, indien de zelfmoord is mislukt, nu gedwongen verblijf in isoleercel (“observatie”) dat normaliterals straf maatregel wordt ingezet binnen vreemdelingendetentie.

Stichting Prime heeft in het verleden onderzoek gedaan naar zelfmoord bij vluchtelingen. We weten niet waarom de Nederlandse regering tot nu toe geen serieuze pogingen onderneemt om de zelfmoorden onder vluchtelingen die hier verblijven onder de aandacht te brengen. Zolang dit niet gebeurt kan men niet spreken over een rechtvaardig of zorgvuldig asielbeleid, laat staan transparant beleid.

Voor meer informatie namens Stichting PRIME

Ahmed Pouri

Tel: 06 55 36 23 13 / 070 30 50 415

19 december 2016


Update persbericht detentiecentrum Rotterdam

20 december 2016

Om acht uur s’ávonds wordt er in Prime aan de deur geklopt, het is een client die al een jaar kwijt was en niemand wist waar. Het is Abdelkader uit Algerije, net terug uit detentie centrum Rotterdam.

Het is de 14e keer dat abdelkader vast heeft gezeten, bij elkaar bijna 9 jaar van de 24 jaar die hij in Nederland verblijft. En ook de 14e keer dat hij weer op straat geklinkerd is, met een treinkaartje en drie adressen voor nachtopvang.

We vragen wat hij van de Albanier heeft opgevangen; ook Abdelkader bevestigd in grote lijnen alles wat we van de inmiddels 10 getuigen die ons uit detentie belde gisteren en verteld dat de man nu in de isoleer zit, gehoord van een bewaker.

Het eten is slechter geworden, bevroren magnetron maaltijden. De bewakers agressiever; er was een jongen van 20 uit Marokko die een bewaker om een kussen vroeg, ‘hebben we niet’ zei de bewaker. Uit boosheid sloeg de jongen met zijn vuist tegen de muur, zijn hand brak toen, hij had naar het ziekenhuis gemoeten, maar kreeg geen behandeling, ook niet de dagen daarna, hij moest zichzelf verbinden.

De jonge vader Samir uit Afghanistan heeft hij gezien en hoe hij huilde omdat hij bij zijn pasgeboren baby van zijn Nederlandse vriendin weg moest, zonder pardon is hij uitgezet.

Abdelkader had al medische problemen, nu heeft hij er suikerziekte bij gekregen.


Geef een reactie