Huidige uitzettingspraktijk in Nederland

Persbericht 5 – 6 – 2013

Voor Guinee zijn er – naar wij hebben vernomen –  in één week 20 laissez-passers afgegeven. Dat is zeer bijzonder, gezien de gangbare praktijk sinds de afgelopen jaren dat er per jaar slechts 1 tot 4 laissez-passers worden afgegeven.

Wie liegt er nu: Staatssecretaris Teeven of de Ambassadeur van Guinee!

GUINEENEWS.ORG een Guinese krant die onderstaand artikel  heeft gepubliceerd op 1 juni 2013. De feiten spreken voor zich.

Le monde – Immigration : encore des sans-papier vivant aux Pays-bas sur le point d’être expulsés

http://www.guineenews.org/detail_article.asp?num=20136112218

Dit zijn de belangrijkste punten uit het artikel, de rest volgt nog.

De Ambassadeur van Guinee ontkent ten stelligste dat een laisser-passer door de consul zou zijn ondertekend. Dat kan ook niet want er is geen consul op dit moment. De vorige consul is naar Conakry teruggeroepen sinds enige tijd.

 De ambassadeur zegt een goede relatie te hebben met de Guinese gemeenschap in de Benelux .Hij weet NIETS over een op handen zijnde terugkeer naar Guinee door een papier-loze vanaf Schiphol of R,dam. Geen enkel laisser passer is door de ambassade ondertekend.

 Toch heeft de journalist van deze krant in A,dam een kopie van een laisser passer, getekend door de ambassade gezien. Deze persoon wordt a.s. Dinsdag uitgezet. De journalist zoekt uit wie gelogen heeft. Een van twee hongerstakers in Rotterdam is geïnformeerd dat hij a.s. dinsdag uitgezet wordt.

 Zijn arts heeft een klacht ingediend over de behandeling van deze persoon. Staatssecretaris Teeven zegt dat er niets onbehoorlijks is gebeurd. “De regels zijn gewoon in acht genomen”! zegt Teeven in zijn antwoord.
De journalist voegt er aan toe dat de Nederlandse regering het probleem van de papier-lozen niet weet op te lossen.

 Het zwaard van Damocles blijft boven het hoofd van Issa Koulibaly hangen.  

Issa Koulibaly uit Guinee  vroeg in 2009  in Nederland asiel aan. Hij geloofde de belofte van gouden bergen die over Nederland verteld werd.

Maar hij kwam van een koude kermis thuis : de IND geloofde niet dat hij uit Guinee kwam.
Nu – jaren later – gaat men hem uitzetten naar Guinee.

Hoewel de Guinese ambassade geen laissez passer wilde afgeven, is het de DT& V toch gelukt een document te regelen, waarmee de DT&V dus bewijs heeft geleverd dat Issa Koulibaly uit Guinee komt.

Wij zijn blij dat de Nederlandse overheid de onderzoeksverplichting eindelijk serieus heeft genomen in de zaak van Issa Koulibaly.

Maar een geplande uitzetting lijkt een volstrekte verkeerde uitleg van  de verplichtingen van de Nederlandse Staat.

Moet er geen heroverweging van zijn asielzaak plaats vinden, nu dus kennelijk wel vast staat dat hij uit Guinee komt? Zij hebben nu immers geen twijfel meer over zijn identiteit en zijn nationaliteit!

Issa Koulibaly schreef in vreemdelingenbewaring een boek

Hij heeft tot nu toe twee indrukwekkende brieven in het Frans aan ons gestuurd. Die brieven zijn – ook in het Nederlands vertaald – beschikbaar.

Een brief aan zijn advocaat en een open brief.

Issa Koulibaly is regelmatig met ons in gesprek. Hij vertelde ons dat hij tijdens zijn detentie in het detentiecentrum Zeist een boek heeft geschreven over zijn leven in Guinee en over wat er met hem is gebeurd in Nederland.

Hij bevindt zich nu dus in het Justitieel Medisch Centrum, maar zijn spullen, waaronder het boek,  zijn achtergebleven in het detentiecentrum Zeist. Wij zijn bezorgd dat zijn eigendommen, zoals ook in andere gevallen gebeurde, niet bij hem terug zullen worden bezorgd en mogelijk vernietigd worden.

Laatste berichten uit het gevangenisziekenhuis van Issa Koulibaly
Zijn behandeling laat te wensen over. Hij belde ons zondag om 14.40 uur om te vertellen dat hij op donderdag flauw viel tijdens het douchen.

Op pagina 10 van de vertaling van zijn open brief wordt de gebeurtenis kort beschreven.”

“ ik heb overigens donderdag, 30 mei een aanval gehad in de badkamer. Ik wed duizelig en ben gevallen terwijl ik onder de douche stond. Ik heb tientallen minuten op de vloer gelegen voordat ik werd gevonden. Ik ben in een rolstoel teruggebracht naar mijn cel. Ik vroeg om mijn pyiama, deze tekst zat in de zak ervan. Ik wilde deze niet kwijtraken. Maar ik heb begrepen dat ze me hem niet wilden geven. Ze waren van plan om hem te verduisteren of te fotokopiëren. Er vond dus een incident plaats tussen degenen die me vasthielden en mijzelf om de tekst. Zij lieten versterking komen, mannen en vrouwen met helmen. Ze behandelden me bruut en deden boeien om mijn voeten en handen. Ze deden een zak over mijn hoofd en gooiden me in de isoleercel. Ik had onder de zak moeite met ademhalen. Ik vroeg hen om die af te doen zodat ik zou kunnen ademen, ze weigerden. De boeien deden ook vreselijk veel pijn. En ze drukten ze bovendien strak aan. Men liet me naakt in het vertrek achter. Het voelde alsof ik dood zou gaan.  “

Iemand die in honger- en dorststaking is voelt zich uitermate zwak en heeft het vaak koud. Hij werd in de isoleer gelaten zonder kleding.

Wij menen dat een dergelijke behandeling van een zwakke persoon onmenselijk is. Waar is de proportionaliteit en evenredigheid?

Op mijn vraag of er nog meer gebeurd was, vertelde hij dat ze hem tijdens het verblijf in het justitie ziekenhuis – het Justitieel Medisch Centrum – al tweemaal hebben geprobeerd te verleiden met cola en fanta.

Al uitgezet : Baset Salehi uit IRAN
Wijze van behandeling van deze honger- en dorststaker

De arts van het Justitieel Medisch Centrum Scheveningen heeft tegen Baset Salehi gezegd dat hij geen vertrouwen moet hebben in de vertrouwensarts mevrouw Elcke Bonsen.

Deze arts zei dat als hij zich door hongerstaking zal gaan beschadigen,  hij toch gewoon wordt uitgezet. Het lijkt er op dat de arts in samenwerking met justitie ambtenaren probeerde zijn wilskracht te breken. Dit is tegen alle gedragscodes in.

D.T. & V. ( dienst terugkeer en vertrek ) heeft twee keer geprobeerd hem duidelijk  te maken dat hij met of zonder hongerstaking uitgezet zou worden. Mocht hij bewusteloos raken dan zou hij kunstmatig gevoed worden.

De heer Salehi heeft gezegd tegen D.T. & V.  dat hij een formulier heeft ingevuld waarin staat dat hij heeft gezegd: mocht ik bewusteloos raken dan wil ik niet kunstmatig gevoed worden. Het antwoord was toen dat ze het gewoon zullen gaan doen.

De heer Salehi was 9 dagen in een isoleercel in het Justitieel Medisch Centrum Scheveningen en heeft geen andere honger / dorststakers gezien. Het licht brandde 24 uur in zijn cel.

Er is tegen hem gezegd dat hij op 23 mei zou worden uitgezet terwijl zijn vertrouwensarts en zijn advocaat tegen hem zeiden: dat is gezien jouw lichamelijke toestand onmogelijk. Maar het is wel gebeurd. Hij is vanaf Schiphol naar Italië gevlogen.

Bij aankomst in Italië heeft een arts zijn bloeddruk gemeten. Daarna werd hij naar een asielzoekerscentrum gebracht, zonder dat enige andere medische controle had plaats gevonden. Zoals uit de pers bekend is, was deze Iraniër in honger- en dorststaking. Juist mensen in een dergelijke situatie hebben (medische) nazorg nodig.

Eigendommen van vreemdelingen in vreemdelingenbewaring
De praktijk van uitzetting in Nederland is er op gericht om mensen op alle mogelijke manieren genadeloos en respectloos over de grens te zetten. Dat alles gebeurt op zeer grove wijze desnoods alleen in de kleren die ze aan hebben.

Baset Salehi kreeg alleen zijn mobile telefoon en € 270,=  terug, die hij bij de aanhouding in zijn zak had. Belangrijke documenten voor zijn asielprocedure zijn achter gebleven in het detentiecentrum Rotterdam. Hij had deze documenten ontvangen van zijn broer uit Iran die speciaal naar Irak was gereisd om alles te kunnen versturen. Asielzoekers krijgen dus geen kans om hun waardevolle spullen mee te nemen of te regelen dat alles bij een betrouwbare persoon ondergebracht kan worden. Wat er met die waardevolle spullen van asielzoekers gebeurt , is onbekend.

Ook mensen die een aantal maanden in vreemdelingenbewaring zitten en uit een AZC zijn gehaald raken hun spullen kwijt. Die worden na enige tijd vernietigd omdat ze niet snel terug zijn gekomen. Coördinatie over wat er met spullen moet gebeuren als iemand wordt opgesloten is er kennelijk niet binnen Justitie.

PRIME heeft veel informatie van asielzoekers gekregen over het kwijt raken van geld en andere waardevolle stukken. Of die goederen zijn gestolen of vernietigd weten we natuurlijk niet. Hierover was al eens een uitvoerige rapportage in Radio 1, maar dat heeft kennelijk geen wijziging van het beleid opgeleverd.

Een voorbeeld van een aantal jaren geleden is de uitzetting van een Tunesier in zijn nachthemd.  De € 20.000,= die hij in de loop van 20 jaar als schoonmaker gespaard had en in zijn kussen had verstopt, omdat hij als illegaal geen bankrekening mocht openen, waren gewoon verdwenen. Volgens de politie was zijn afval weggegooid. Of dat waar is weten wij natuurlijk niet. De cliënt heeft vele malen huilend bij ons geklaagd. Op deze manier wordt 20 jaar zwoegen in een seconde tot rook gemaakt.

Mensen worden behandeld als afval en er is geen sprake van naleving van bijvoorbeeld het mensenrecht op eigendom.

Is een dergelijke handelswijze geen ambtelijk misbruik van macht?

Geheimhouding belangrijke gegevens en rechtsstaat?
De regering hamert er constant op dat Nederland een rechtstaat is, maar hoe kunnen we bijvoorbeeld deze praktijken rijmen met het bestaan van een rechtsstaat? Het systeem in Nederland criminaliseert het slachtoffer en verheerlijkt het systeem en de veroorzakers. Voor heel veel mensen in onze maatschappij is illegaliteit synoniem met criminaliteit geworden. Hoe is dit ontstaan? Het is een gevaarlijke ontwikkeling voor iedere gezonde maatschappij. Deze praktijken zullen de maatschappij verder polariseren en de wij zij cultuur verder doen toenemen. Dit zal een bijdrage leveren aan verdere zero tolerance. Juist in deze tijden van crisis heb je sociale solidariteit en cohesie nodig.

Het is onbegrijpelijke dat in een maatschappij als de Nederlandse, waarin alles netjes geregistreerd lijkt te worden, bijvoorbeeld ook geen openheid wordt gegeven over de aantal zelfmoorden, zelfmoordpogingen en psychiatrische decompensatie van vreemdelingen in detentiecentra? Dolmatov is niet de enige. Maar misschien wel de beroemdste, waardoor de overheid er niet onder uit kon er over te praten. Maar ook de zaken van minder gelukkige vreemdelingen, ook mensen, maar wel mensen die Poetin niet achter hun zaak hebben, zouden toch in ieder geval in alle openheid beoordeeld moeten worden net als die van Dolmatov.

In een rechtsstraat zou men niet bang moeten zijn om dit soort gegevens openbaar te maken en vervolgens deskundigen in te schakelen teneinde een herhaling te voorkomen.

Andere Guineese zaak
Op 1 mei 2012 werd een man uit Guinee uitgezet met bodycuf. Hij was 15 jaar in Nederland. Hij was getrouwd geweest met een Nederlandse en heeft een Nederlandse zoon. Hij was ernstig psychiatrisch ziek en wilde lang – vanwege zijn psychiatrische ziekte vertrouwde hij niemand – geen medische machtiging afgeven om de medische informatie op te vragen. Er waren wel stukken waaruit afgeleid kon  worden dat hij eerder in de psychiatrische toren van de Bijlmer bajes was opgenomen tijdens de vreemdelingenbewaring, maar de IND geloofde niet dat mensen die daar opgenomen waren geweest werkelijk behoorlijk psychiatrisch ziek moesten zijn.

Na de uitzetting bleek dat hij was uitgezet op een laissez passer waar de foto over de stempels heen was geplakt!

Het lijkt alsof ook hier een vals document is gebruikt om deze zieke man uit te zetten.

In Guinee had hij geen familie meer. Pogingen van de advocaat om informatie te krijgen via Buitenlandse Zaken en via het Rode Kruis over wat er met hem gebeurd is, zijn op niets uitgelopen.

Of zijn Nederlandse zoon via Spoorloos hem in de toekomst nog zal kunnen vinden zal erg de vraag zijn.

Het laisser passer waarmede hij is uitgezet kunt u hier zien.

 

Namens stichting PRIME

Ahmed Pouri

Tel: 070 30 50 415 / 06 55 36 23 13

apouri@gmail.com