رحمان حیدری پناهوی سیاسی از کردستان ایران روز جمعه دوم جولای در چهل و ششمین روز اعتصاب غذایش به دادگاه می رود.

 

رحمان امروز در چهل و سومین روز اعتصاب غذا و اعتراض به سیاست پناهندگی هلند بسر می برد. او در 18 ماه می در مقابل پارلمان هلند شروع به اعتصاب غذا کرد. بدلیل عدم اجازه پلیس جهت بر پایی چادر در مقابل مجلس، ادامه اعتصاب غذای خود را به کمپ پناهجویان در تراپل منتقل کرد.

 

رحمان حیدری متولد 24 – 6 – 1977 ، شهر مریوان،  در هجدهم اسفند1382  بدنبال برپایی یک متینگ سیاسی در شهر مریوان در شامگاه همان روز با یورش نیروهای امنیتی و اطلاعاتی به منزل ایشان دستگیر و پس از ضرب و شتم و شکنجه فراوان روانه زندان گردید. به حکم دادگاه انقلاب به 5 سال زندانی و دو سال تبعیدی در شهرستان بیجار محکوم گردید. نام برده بدون یک روز مرخصی سه سال در زندانهای جمهوری اسلامی زیر شرایط طاقت فرسا و انواع شکنجه های روحی و جسمی بود. بعد از سه سال زندان او را برای تبعید به مدت دو سال شهرستان بیجار منتقل نمودند. در حین تبعید بدلیل احضار مجدد اطلاعات به اتهام همکاری مجدد با احزاب اپوزیسیون جمهوری اسلامی قصد دستگیری وی را داشتند که موفق به فرار به اربیل گردید. در کردستان عراق بدلیل افشاگریها، مصاحبه و فعالیت هایش در باره زندانیان سیاسی در رسانه های عمومی مورد تهدید دوباره قرار گرفت و به اجبار دوباره به هلند فرار کرد.

رحمان حیدری مهندس کشاورزی از دانشگاه یاسوج بوده بدلیل فعالیت سیاسی در دوران دانشجویی نیز دو سال از تحصیل محروم شده بود و شش ماه به شهرستان آستارا تبعید شده بود.

رحمان حیدری عضو علی البدل دوره دوم شورای شهر مریوان و یکی از کاندیداهای رد صلاحیت شده در دوره هفتم مجلس ایران بود.

 

 

 

 

 

اولین خواست مهم رحمان بعد از چهل و سه روز اعتصاب غذا برآورد شد. امروز صبح از طریق یکی از مسئولان کمپ پناهندگی تراپل به رحمان گفته بودند که احتمالا جمعه دادگاه دارد. همکار من خانم فردی وینترس که برای عیادت رحمان و تهیه گزارشی از وضعی او به کمپ تراپل رفته بود از طریق صحبت تلفنی با خانم پونداخ وکیل رحمان مطلع می شود که روز جمعه دوم جولای ساعت 9:30 دقیقه در شهر آرنهم باید در دادگاه حاضر شود.

 

گزارش وزارت امورخارجه

وزارت امورخارجه در مورد پناهجویان دو نوع گزارش به وزارت دادگستری می دهد. یکی گرارش عمومی است که به وضعیت عمومی نقض حقوق بشر در کشورهای پناهنده خیز می پردازد دیگری گزارش شخصی است که به وضعیت یک فرد مشخص مربوط است.  این گزارش بالاترین اهمیت را در بررسی وضعیت پرونده پناهجویان داراست.

گزارش شخصی وزارت امورخارجه در مورد رحمان حیدری مدعی است که چهار سند از اسناد ارائه شده توسط رحمان حیدری جعلی است.
 

 

اغلب احزاب سیاسی کردستان ایران در گزارشات مختلف از او بعنوان زندانی سیاسی کرد اسم برده اند و اخیرا هم زندگی سیاسی او را تایید کرده اند. دولت هلند اصولا به این تاییدیه ها ارزش زیادی قایل نیست. جان کلام منطق دولت هلند از این قرار است که سازمان های اپوزیسیون نمی توانند بی طرف باشند و براحتی به نفع فعالین اپوزیسیون شهادت می دهند. البته چگونگی دفاع از این افراد هم بسیار مهم است اگر این سازمانها با اطلاعات دقیق از این افراد دفاع کنند دولت هلند نمی تواند آنها را به دادن گزارش های کلی، مبهم و جانبدارانه متهم کند.

 

 

 

استمداد کمک از قاضی ها یا وکلای سابق ایرانی

تنها راه حل در چنین مواقعی این است که یک متخصص ایرانی در عرصه حقوقی مدارک او را بررسی و تایید کند. در این صورت دولت هلند مجبور است یکی از دو احتمال ممکن را عملی کند 1- به او جواب پناهندگی دهد. 2- توسط متخصصی بالاتر ادعای متخصص ما را رد کند در آنصورت نمی تواند مرجع خود را به دلایل امنیتی پنهان نگاهدارد. ما باید بدانیم که متخصص دولت هلند کیست و منطق و دلایل او برای رد این مدارک کدامند. …

به همین دلیل ما جهت نجات جان این پناهجوی سیاسی کرد ایرانی، به نظر کارشناسی متخصصین حقوقی ایرانی نیاز داریم. در صورتیکه با چنین افرادی ارتباط دارید لطفا هرچه سریعتر با سازمان پرایم تماس بگیرید و تلفن و ایمیل مرا در اختیار ایشان قرار دهید.
 

 

همین جا باید اعلام کنم که با توجه به تجربه ای که ما در سالهای گذشته در دفاع از پناهجویان ایرانی داشتیم متاسفانه تعدادی از ایرانیان متخصص در این زمینه از فلاکت هموطنانشان تجارت نان و آبداری برای خودشان ساخته اند که برای نوشتن چند سطر تاییدیه بیش از هزار اورو از آنها دریافت می کنند! حتی برای مدارک جعلی نیز مثل فالبین ها با جملاتی مبهم می نویسند که ممکن است چنین حکمی در ایران صادر شود. طبیعی است که اینگونه تاییدیه ها فقط برای گرفتن پول مفت نوشته شده و از نظر وزارت دادگستری ارزشی ندارد.

سازمان پناهندگی پرایم سازمانی است غیر انتفاعی و تمامی کار کنان آن آرمان گرایانه و داوطلبانه کار می کنند. تمامی خدمات سیاسی، حقوقی و پزشکی را که در اختیار پناهجویان قرار می دهد مجانی است. سازمان پرایم تنها سازمانی است که بدو تاسیسش هرگز یک سنت از دولت سوبسید نگرفته است. منابع مالی پرایم همواره توسط هلندیهای مترقی، بنیادهای مالی چپ، کلیسا ها و چند نفر از پناهجویان سابق تامین می شود. 

 

تعریف پناهند و یک مشکل تکنیکی

پناهجویان اصولا از دقت لازم برای درک تعریف پناهنده برخوردار نیستند. پناهنده کسی است که به خاطر ترس موجه کشورش را ترک کرده است. 

چه کسی تعیین می کند که ترس پناهجو موجه یا ناموجه است؟ این دولت های پذیرنده پناهندگان هستند که غربال تشخیص سره از ناسره را در دست دارند نه پناهجویان و نه کمیساریای عالی پناهندگان!

پناهندگان باید ثابت کنند که در صورت بازگشت به کشورشان صد در صد با خطر جانی یا شکنجه روبرو هستند وگرنه تقاضای پناهندگی آنها رد خواهد شد.

در ضمن پناهنده کسی است که از دست دولتش فرار کرده است نه اینکه با خانواده یا همسایه اش مشکلاتی داشته است. در تمام اروپا راسیسم بطرزی باور نکردنی رشد می کند و مدتهاست که به دلایل انسانی، فقر یا وضعیت رقت انگیز به کسی پناهندگی نمی دهند.

بدلایل پزشکی تنها زمانی به کسی اقامت پناهندگی می دهند که دکترهای متخصص تشخیص دهند که بیماری این فرد صد در صد به مرگ او منتهی خواهد و مهم تر از آن وزارت امورخارجه تایید کند که برای این بیماری مشخص در کشور پناهجو امکانات پزشکی وجود ندارد. اگر کسی مدعی شود که در کشورش نمی تواند هزینه نجومی دکتر و بیمارستان را بپردازد کوچکترین تاثیری به کشورهای اروپائی ندارد. جواب این کشورها این است که قرار نیست تمام فقرای چهان به خاطر عدم توان پرداخت هزینه های پزشکی شان به کشور ما بیایند، ما مسئولیت فقر شما را بعهده نداریم.

به هر حال اگر کسی اقامت پزشکی گرفت این اقامت اساسا دائمی نیست و به محض بهبودی می توانند او را بیرون کنند.

 

مشکل اثبات خطر به عهده چه کسی است؟

در هلند در تمامی موارد حقوقی اساسا اصل بر بی گناهی افرد است مگر اینکه دولت عکس آنرا ثابت کند. یعنی مشکل اثبات جرم بعهده دولت است. در مورد پناهندگان در تمام اروپا درست عکس قضیه صادق است یعنی این پناهنده است که باید تمامی ادعاهای خویش را اثبات کند و از نظر اداره تابعیت و مهاجرت او متهم به دروغ گویی است مگر اینکه عکس قضیه را ثابت کند. بزبان دیگر ما در تمام اروپا با دو نوع قانون سرو کار داریم یکی برای اروپائی ها که اصل بر برائت است دیگری برای خارجی ها که اصل بر مقصر و دروغگوبودن است!

 

نظر وکیل رحمان

در صحبتی که با خانم پونداخ وکیل رحمان حیدری داشتم می گفت مسئله مهم این است که رحمان هنوز پرونده اش بسته نشده و خطر اخراج جدی در شرایط حاضر او را تهدید نمی کند. به همین دلیل معتقد بود که این آکسیون زود هنگام است. باید او تا روشن شدن حکم دادگاه صبر می کرد. ایشان در شرایط فعلی بیشتر روی دقت در پروسه حقوقی تاکید داشت تا اعمال فشار سیاسی. 

خانم پونداخ یکی از بهترین وکلای پناهندگی در هلند است. در سال دوهزار زمانی که دولت هلند تصمیم گرفت بیش از یازده هزار کرد عراقی را از هلند اخراج کند سازمان پرایم یک کمیته دفاع از پناهجوین کرد را متشکل از شش وکیل برجسته هلندی بعلاوه دو کرد شناس معروف هلندی بوجود آورد. بعد از جمع آوری تخصصی اسناد و مدارک و مصاحبه با مهم ترین رهبران سازمانهای کرد عراق، ترکیه و ایران و دادن این گزارشات یه نمایندگان مجلس و مطبوعات، سرانجام توانستیم از اخراج یازده هزار پناهجوی کرد جلو گیری کنیم. خانم پونداخ یکی از شش وکیل برجسته ای بود که با کمیته ما همکاری می کرد.

 

گزارش پزشک رحمان در باره کیفیت سلامتی او

در صحبتی که با آقای بیرینق dr. Beijering  دکتر محرم رحمان داشتم برایش شیوه کار خودم را توضیح دادم و از او خواستم که در باره کیفیت سلامتی رحمان یک گزارش تخصصی برای من بفرستد تا من بتوانم به همراه نامه خودم به نمایندگان مجلس بفرستم. قرار شد که هم کتر و هم وکیل رحمان با اجازه کتبی او گزارش پزشکی و حقوقی رحمان را برای من بفرستند. واقعیت این است که ما وقت زیادی نداریم. روزنامه شمال هلند نوشته است رحمان جوانی است قد بلند و تنومند 105 کیلو وزن داشت او “خرس” تنومند ایرانی بود. در این مدت اعتصاب غذا رحمان بیش از 24 کیلو از وزنش را از دست داده است از آن “خرس” تنومند چیز زیادی باقی نمانده است. همکار من خانم فردی وینترس که امروز در کنار تخت رحمان نشسته بود و به من گزارش میداد می گفت من وقتی که به عکس های قبل از اعتصاب غذا و وضعیت امروزش نگاه می کنم میزان تغییرات قابل باور نیست. دکتر محرم رحمان به من قول داد که در اسرع وقت یعنی فردا یک گزارش پزشکی در باره کیفیت سلامتی رحمان به من خواهد فرستاد. نمونه خون و ادرار او را به آزمایشگاه فرستاده و نتایج آنرا فردا دریافت خواهد کرد.

آقای بیرینق dr. Beijering  قبل از آنکه یک دکتر باشد انسانی است شریف و مسئول هر چند که بطور مستقیم به وظایف پزشکی او هیچ ربطی ندارد ولی خودش چهت حفظ سلامتی رحمان و سرعت بخشیدن به پروسه رسیدگی به کیس او با سازمان عفو بین الملل و دادگاه تماس گرفته است. برای روشن شدن سریع وضعیت رحمان از هیچ کوششی دریغ نمی کند. امروز هم هنگام عیادت و معاینه رحمان در حضور همکار من گفته است که خودش هم با مدیر مرکز پناهندگی و هم با روانشناس رحمان در آرنهم تماس خواهد گرفت.

دکتر محرم رحمان در صحبت با خانم وینترس به او گفته است که اغلب پناهجویانی که من دکترشان بودم هر از گاهی دزدکی چیزی می خورند ولی رحمان از جمله معدود پناهجویانی است که در اعتصاب غذایش بی نهایت جدی است و تنها آب می خورد.

من از رحمان قول گرفتم تا روز جمع به هر میزانی که می خواهد چای با شکر یا آب جوش با بولیون بخورد. شکر برای فعالیت مغز و هشیار ماندن او بسیار مهم است. آب جوش با بولیون برای تامین نمک ضروری بدن لازم است. زیرا در طول اعتصاب غذا بدن به میزان زیادی از طریق عرق کردن و … نمک خود را از دست می دهد. نوشیدن چای یا بولیون اعتصاب غذا را نمی شکند.

 

انتقال به شهر آرنهم

یکی از مسائل مهم برای پناهجویانی که تجربه زندان و کابوس را در کشورهای دیکتاتوری پشت سر دارند این است که در محیطی امن بسر برند.

رحمان توانسته بود این محیط امن را برای خود در شهر آرنهم درست کند. او بطور داوطلبانه در یک خانه سالمندان و یک کتابخانه کار می کرد، با یک دکتر روانشناس نیز رابطه بسیار صمیمانه و متکی بر اعتماد متقابل ایجاد کرده بود. در یک کلام او بگونه ای شایسته و انسانی هم برای جامعه ای که در آن زندگی می کرد مفید بود هم برای خودش آرامش و امنیت بوجود آورده بود. تنها سرمایه ای که پناهجویان در این دیار غربت  می توانند با خود داشته باشند و در نهایت تاسف این گونه روابط را نمی توان به هرجایی منتقل کرد یا به هر مناسباتی کپی کرد.

یکی از خواستهای رحمان این است که به شهر آرنهم منتقل شود تا در محیطی امن به شیوه ای مثبت به زندگی خود معنی بخشد. ولی مسئولین کمپ های پناهندگی تابحال حتی از این خواست او دریغ کرده اند. دلیل آنها این است که اگر این کار را بکنند از فردا همه اعتصاب غذا می کنند! برای آنها حقیقت، سلامتی و امنیت پناهجویان مهم نیست. پناهجو باید بطور مطلق تابع قوانین بی روح و بورکراتیک آنها باشد!
امروز بعد از اینکه روشن شد جمعه رحمان باید در دادگاه شرکت کند، به مسئولین مرکز پناهندگی در کمپ تراپل اعلام کرد در صورتیکه با خواست دوم او یعنی انتقال به شهر آرنهم موافقت شود فورا اعتصاب غذایش را متوقف خواهد کرد.

 

شعار هایی که رحمان حیدریان بر دیوار اطاقش نصب کرده است

در دیوار اطاق بالا تخت خوابش نوشته است: چرا باید بمیرم؟ عدالت کجاست؟ آزادی کجاست؟ اگر من مردم مهم نیست پیروزی در رسیدن به حقیقت است. جایی که بی عدالیت حاکم است شادی وجود ندارد. آیا بردباری و تحمل پذیری هلند چنین است؟ 

 

روزنامه فولکس کرانت

روزنامه فوکس کرانت در روز 18 ژوئن نوشته است: ” آقای ویلم آنهولست سخنگوی مرکز نگهداری پناهجویان در کمپ های پناهندگی می گوید من نمی دانم که در پروسه پناهندگی چندبار پناهجویان اعتصاب غذا می کنند. ولی مرکز نگهداری پناهجویان برای اعتصاب غذا کنندگان پروتوکل مشخصی دارد که بطور منظم و سر ساعت آنها را زیر نظر دارند و آنها کمک های دارویی، روحی و روانشناسی دریافت می کنند. سخنگوی اداره تابعیت و مهاجرت و مرکز نگهداری پناهجویان هر دو می گویند متاسف هستند که او به این شیوه اعتراض دست زده است. اعتصاب غذا وضعیت پناهجویان را بهتر نمی کند بویژه وضعیت مشخص این فرد را. ما سعی میکنیم در چنین مواردی اعتصاب غذا کننده را قانع کنیم که حداقل به نوشیدن ادامه دهد. هر دو سخنگو می گویند ما نمی توانیم وارد محتوای کیس شویم زیرا حالا کیس رفته زیر دست قاضی. ”

 

این منطق آخر درست نیست زیرا اداره تابعیت و مهاجرت اگر بخواهد هرلحظه می تواند جواب منفی را پس بگیرد و به پناهجو اقامت پناهندگی بدهد و قاضی نمی تواند بدولت بگوید چرا به پناهنده ای جواب مثبت داده ای. کیس هایی زیر دست قاضی می رود که وکیل پناهجو از حق پناهندگی موکلش دفاع می کند و نماینده اداره تابعیت و مهاجرت روی جواب منفی اصرار می کند و سرانجام حکم قاضی به این پروسه نقطه پایان می گذارد. جواب مثبت را به پیش قاضی نمی برند.

 

شانتاژ دولت یا پناهجویان؟

 

دولت هلند همواره مدعی است که اعتصاب غذا کوچکترین تاثیری در تصمیم ما ندارد و ما هرگز تسلیم شانتاژ پناهجویان نمی شویم. در هلند به نوعی عمل اعتصاب غذا کریمینالیزه شده و تقریبا هیچ سازمانی جرئت دفاع از پناهجویان اعتصاب غذایی را ندارد. آنرا روشی خشونت آمیز، افراطی، غیر انسانی و زیان آور به جسم اعتصاب کننده می شمارند.

تقریبا تمامی اعتصاب غذاهای مهم در هلند سرانجام برای کمک به سازمان پرایم متوسل می شوند.

منطق من در رد ادعاهای دولت هلند عبارتند از: یک – واقعیت این است که در عمل دولت هلند پناهجویان را شانتاژ می کند نه برعکس، زیرا برهان دولت هلند در رد درخواستهای بحق پناهجویان این است که چون شما در اعتصاب غذا هستید ما به خواستهای شما گوش نمی کنیم! اگر ما خواست شما را برآورد کنیم از فردا همه اعتصاب غذا می کنند! چگونه یک دولت می تواند ادعای دمکراسی و عدالت بکند و چنین منطقی را علنی به خبرنگاران بگوید؟ آنها باید خواست کسی را رد کنند که دلیل منطقی و مستند ندارد … نه اینکه توسل به اعتصاب غذا را بعنوان توجیهی برای رد درخواستهای بحق دیگران بکار برد!

دوم: اعتصاب غذا تنها برعلیه دولت هلند کشف نشده است. در تمام طول تاریخ مرسوم بوده، حتی رئس جمهورها به این شیوه متوسل شده اند اینهم یکی از ابزار اعتراضی است.

اتفاقا شیوه ای بسیار محترمانه و متمدنانه نیز هست. زیرا سیستمی که به هیچ طریقی فریاد عدالت خواهی قربانیانش را نمی شنود، جو اعتماد و آرامش را بهم زده و رادیکالیزه می کند. کسی که هیچ راهی برایش باز نمانده می تواند خشونت خود را برعلیه اجتماع بکار برد ولی این افراد برای رساندن صدای خودشان به گوش دیگران با انتخاب اعتصاب غذا حداکثر به خودشان ضربه جسمی می زنند تا حقانیت خود را به موقع به دیگران روشن کنند و نباید چنین شیوه اعتراضی را جنایی کرد!

هر دولت و سیستم دمکراتیک باید تحت هر شرایطی به محتوا و منطق درست گوش کند. ما می توانیم با شیوه مبارزه ایشان مخالف باشیم ولی تنها معیار مهم و نهایی دفاع از جان انسانهاست.

 

اغلب سخنگویان اداره تابعیت و مهاجرت مرا متهم می کنند که من این اعتصاب غذا ها را سازماندهی می کنم!

جواب من این است که اصولا هیچ کسی نمی تواند از چنان قدرت و اتوریته ای برخوردار باشد که به کسانی که نمی شناسد بگوید شما اعتصاب غذا کنید و تا حد مرگ به پیش بروید و آنها هم اطاعت کنند!

تجربیات من نشان می دهد کسانیکه اعتصاب غذا می کنند در هفته اول بیش از پنجاه درصد افرادی که جدی نیستند، می برند. کسانیکه که ادامه می دهند تا هفته چهارم بیش از هشتاد درصدشان می برند. کسانیکه بیش از یک ماه ادامه میدهند افرادی هستند بغایت جدی و دارای اعتماد به نفس و متمرکز روی یک هدف. اصولا به یک بی عدالتی بزرگ از نظر خودشان اعتراض دارند. … چنین آکسیونی را بطور دلبخواهی نمی توان سازماندهی کرد. باید این افراد از نظر روحی به چنان درجه ای از حقانیت خود و اعتماد به خود برسند که دست به چنین کاری بزنند. من همیشه از چنین افرادی برای روشن شدن حقیقت دفاع کرده ام.

مهم ترین معیار برای من در حمایت از پناهجویان دفاع از جان انسانها ست.  شیوه اعتراضی که آنها برای رساندن صدای اعتراضشان بکار می برند در درجه بعدی اهمیت قرار دارد.  … بودند کسانیکه در زندانهای اخراج پناهجویان در هلند اعتصاب غذا کرده بودند ولی در نهایت تاسف دولت هلند به حرفهای آنها با همین منطق گوش نکرد و اخراج کرد. بعدا در کشورشان آنها را کشتند!

 

اهمیت همبستگی پناهجویان ایرانی با رحمان و خودشان

همبستگی ایرانیان بویژه پناهجویان ایرانی با رحمان حیدری بهترین فرصت جهت نا امن اعلام کردن ایران برای باز گرداندن اجباری پناهجویان است. ولی ملتی که به همدیگر اعتماد ندارند، همبستگی ندارند، به جای وحدت در رقابت و پراکندگی بسر می برند قابل نجات نیستند. پناهجویان باید درک کنند که امروز دفاع از رحمان حیدری در حقیقت دفاع از آینده خودشان است. بهترین موقعیت برای اثبات این امر که در ایران امروز باز گرداندن اجباری پناهجویان به معنی تحویل دادن آنها به شکنجه گران زندان اوین است تا در صورت نیاز از آنها به مثابه عروسکهای تبلیغاتی استفاده کنند. جمهوری اسلامی ایران در صورت عدم همکاری آنها را به جرم های ناکرده از قبیل جاسوسی، فعالیت براندزی و غیره متهم کرده و به میدانهای تیر و چوبه های دار خواهند سپرد.

باز گرداندن اجباری پناهجویان به کشورهای دیکتاتوری قماری است که دولت هلند بهایش را با جان انسانها می پردازد. در گذشته نیز بودند کسانی که بعد از بازگرداندن به کشورشان، توسط رژیم های دیکتاتوری کشته شده اند.سازمان پرایم درمواردی توانسته است بعد از اثبات این امر که پناهجویان اخراجی در کشورشان کشته شده اند، برای مدتی جلو اخراج پناهجویان را بگیرد. این امر در در سالهای گذشته مورد پناهجویانی ایرانی، ترکی، نیجریه، سوریه …  اتفاق افتاده است.

روز جمعه فرصت خوبی است برای اعلام همبستگی در مقابل دادگاه …

 

تقاضای کمک از ایرانیان ساکن هلند.

اگر رحمان بخواهد با استفاده از وسایل نقلیه عمومی به دادگاه برود باید از ساعت هفت صبح با تعویض چندین اتوبوس و قطار به دادگاه برود. پرواضح است که برای جسم ناتوان و خسته او بعد از چهل و شش روز اعتصاب غذا تحمل چنین فشاری بغایت مشکل خواهد بود. درصورت بروز کوچکترین مشکلی ( کم حواسی، گم کردن راه … ) احتمالا دادگاه را از دست خواهد داد.

درخواست من از ایرانیان ساکن شمال هلند یا سازمانهای سیاسی این است که اگر کسی می تواند رحمان را با ماشین شخصی بدادگاه بیاورد هرچه زودتر با من تماس بگیرند. این هم یکی از انواع همبستگی با هموطنان فعال سیاسی می باشد.

 

از طرف سازمان پناهندگی پرایم

احمد پوری

 

تلفن محل کار:

00 31 70 30 50 415 / 00 31 70 380 30 58      

تلفن دستی:

00 31 655 36 23 13  / 00 31 642 48 98 68      

ایمیل:

apouri@gmail.com      prime95@xs4all.nl    

وبسایت:

www.prim95.nl   

 

 

 

Geef een reactie