29 - 7 - 2006

 

 

 

toespraak SP Rood voorzitter Renske Leijten bij demonstratie tegen inhumane asielbeleid

Het gezicht van het Nederlandse asielbeleid

Beste mensen,

Het asielbeleid van deze regering kent vele gezichten. 26.000 van die gezichten horen toe aan mensen die al meer dan vijf jaar hier zijn. Vele duizenden onder hen komen uit gevaarlijke landen die door deze regering veilig zijn verklaard. En vele duizenden onder hen zijn ziek, maar krijgen geen kans om in Nederland beter te worden. Dat geldt allemaal ook voor de vluchteling Ali Anoushei aan wie we ons vandaag hier solidair verklaren.

Maar zien we de gezichten van de 26.000 mensen wel? Wie zijn ze? Kijken we weg of zijn ze weg? Er zijn veel mensen die niet wegkijken: 170 duizend mensen zette hun handtekening voor een Royaal Gebaar van de Koningin, vele mensen waren hier op het Plein in februari 2005. En op 10 april 2004 liepen meer dan 10 duizend mensen mee in een demonstratie in Amsterdam tegen de uitzettingen en vóór een generaal pardon. Sindsdien zijn er vele tientallen acties gevoerd voor een generaal pardon en voor een humaner en rechtvaardiger asielbeleid.

En dat is hard nodig. Demonstraties zoals deze vandaag zijn hard nodig. Daarom ben ik blij dat u hier bent. Om uw solidariteit te tonen met Ali Anoushi en met  iedereen die in net zo’n situatie zit. Om aan Nederland te laten zien wat er in ons land gebeurt. Want het is een gruwelijk gezicht. Het is geen waardig gezicht wat er in Nederland gebeurt.

Er zitten onschuldige mensen als criminelen in de cel, zelfs kinderen worden onschuldig opgesloten voor langere tijd. Waarom? Omdat ze geen papieren hebben. Maar zonder papieren ben je nog geen crimineel. Mensen die langer van vijf, tien of zelfs vijftien jaar in Nederland zijn worden op straat gegooid en gedwongen uitgezet. En voor iedereen die meezingt met het liedje van Verdonk dat ze dan maar niet zo lang hadden moeten procederen heb ik een vraag. Wist u dat iedereen in de oude asielwetgeving standaard een negatieve uitslag kreeg op de eerste asielaanvraag? Wist u dat de boodschap van onze overheid was ‘gaat u uw verblijfsvergunning maar halen bij de rechter’? Ik wist het niet, daarover zal ik eerlijk zijn, ik wist dit tot voor kort niet. Het is de schrijnendheid van onze media, die vaak niet vertelt wat er echt aan de hand is met deze groep mensen.

En dan de fabeltjes over de groep van 26.000. verdonk zou het al hebben opgelost, het zou goed gaan. Was dat maar waar. Eén vijfde van deze groep is al dan niet vrijwillig teruggekeerd naar het land van herkomst. Iets meer dan 20 duizend mensen hebben van de rechter een verblijfsvergunning gekregen. Let wel, van de rechter, dus niet van de minister, het is ze door de Nederlandse staat dus ten onrechte jarenlang onthouden. En 15.300 mensen zijn met ‘met onbekende bestemming’ vertrokken. Dat betekent dus de straat, met de boodschap: ‘je bent het land ingekomen dus je komt er ook wel weer uit’. Dat gebeurt natuurlijk niet. Deze mensen gaan zwerven, als ze geluk hebben worden ze opgevangen door solidaire mensen. en als ze pech hebben door drugsdealers. Jonge vrouwen belanden in de (gedwongen) prostitutie.

Tegen de minister zou ik willen zeggen: het is geen gezicht, dit asielbeleid. De wereld ziet het ook. Dat Nederland  internationale verdragen, zoals het VN Vluchtelingenverdrag en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens schendt staat in buitenlandse kranten. Verschillende internationale organisaties zoals Human Right Watch, de Raad van Europa, de UNHCR (vluchtelingenorganisatie van de VN) en Amnesty International veroordelen keer op keer het beleid in Nederland. Is dit het gezicht van Nederland? Is dit het gezicht van de Iron Lady Verdonk? Dit is in ieder geval niet mijn gezicht!

En hoeveel gezichten hebben we de afgelopen tijd niet gezien? Ik noem Taïda Pasic, ik noem Ayaan Hirsi Ali. Maar ook Ali Anoushei is een gezicht van dit asielbeleid. Ali heeft al 47 dagen niet gegeten en probeert op deze manier zijn recht te krijgen. Is dat nodig in een land als Nederland? We hebben toch rechters, rechtbanken en een minister die de bevoegdheid heeft om in dit soort zaken haar hart te laten spreken? Niet voor Ali Anoushei, terwijl de rechtbank hem wél een verblijf op medische gronden toekende.

Ali was in 1998 betrokken bij de studentendemonstraties in Iran en heeft om die reden moeten vluchten. Bij aankomst in Nederland, in 2000, bleek dat hij leidt aan het post traumatisch stresssyndroom, waar hij behandeling voor nodig heeft. De rechtbank wees hem een verblijf op medische gronden toe en de minister die streek niet over haar hart: de minister ging in hoger beroep bij de Raad van State. En die gaf Verdonk gelijk… Waarom? Omdat in theorie de behandeling voor een post traumatisch stresssyndroom ook in Iran gegeven kan worden, ook voor deze man. In theorie, dames en heren, in theorie is de zorg aanwezig in Iran. Daarbij is Iran op papier ook een veilig land, waar politieke vluchtelingen naar terug kunnen. Iran en veilig, de gemiddelde mens op de straat zou zo dat niet beamen. Maar Verdonk wel, door tot het bittere einde: “Meneer Anoushei u kunt naar huis”.

Het is enorm triest dat het Nederlandse asielbeleid mensen zó tot wanhoop drijft dat ze grijpen naar het middel van een hongerstaking. Wij zijn vandaag bij de demonstratie aanwezig om Alis strijd voor een humane behandeling te steunen. Maar hongerstaking is volgens ons altijd een doodlopende weg. Minister Verdonk zal nooit onder druk van zo’n actie wie dan ook in Nederland laten blijven. Wij zijn hier om de minister duidelijk te blijven maken dat ze moet kijken naar de gevolgen van haar beleid. Verdonk, het gaat hier over mensen en niet over dossiernummers. Mensen geen gezicht geven is mensen geen gevoel geven.  
 
Het is een schande dat mensen op zo’n manier aandacht moeten vragen voor hun probleem en Nederland lijdt hier gezichtsverlies. Ook wij vragen aandacht voor de gevolgen van het strenge en inhumane asielbeleid en ook wji zijn solidair met de strijd. Maar Ali, ga alsjeblief weer eten. Doe het voor je eigen welzijn. Je bent al op de vlucht, op zoek naar een veilige haven, laat dit niet je leven kosten. En, Verdonk, Iran is niet veilig! Er heerst daar dictatuur, censuur. Je kunt daar niet vrij demonstreren zoals wij dat vandaag wél kunnen.

Verdonk laat je menselijke gezicht eens zien. Verhagen en Balkenende waar zijn jullie gezichten. Kunnen jullie rustig slapen na het horen van de waarheid? Of steken jullie net als vele Nederlanders de kop in het zand voor de uitwerking van de asielwetgeving, kijken jullie weg als gezinnen op straat worden gezet, zogenaamd ‘met onbekende bestemming’ vertrokken? In feite weer een dossier wat de IND heeft weggewerkt, weer een nummer wat we kunnen uitschrijven. Maar het gaat hier niet over nummers, het gaat over mensen.

Van het nieuwe kabinet Balkenende hoeven we geen generaal pardon te verwachten in haar cadeautjesbeleid voor de komende maanden. Want de cadeautjes zijn voor kiezers en mensen zonder papieren kunnen nu eenmaal niet stemmen. Ik roep alle kiezers in Nederland op: stop de schande van dit onmenselijke beleid, stop de internationale schade die Nederland terecht oploopt en stop de vernedering van mensen die terecht gevlucht zijn, van kinderen, van zieken.

Ik stem op 22 november voor een nieuw gezicht van Nederland. Een menselijk gezicht dat met respect en warmte omgaat met mensen die gevlucht zijn voor onderdrukking.

Ik stem voor een generaal pardon en een menselijk asielbeleid!

 

Renske Leijten
ROOD, jong in de SP
06-2490 1990

 

 

 
  Home