INTERVIEW: Hogeschoolstudent Masoud Banbersta (24) uit Iran verbleef tijdens de Schipholbrand in oktober in het cellencomplex voor uitgeprocedeerde asielzoekers op Schiphol.

Machteloos over je eigen leven

‘Wij zijn geen illegalen, wij zijn mensen'

Eva Houtsma

UTRECHT

Masoud Banbersta wiebelt met zijn been, plukt aan zijn handen, friemelt aan een pen. ,,Ik voel me angstig, nergens veilig. Ik schrik wakker uit dromen die ik me niet kan herinneren.''

Na de brand in het cellencomplex in Schiphol zat Banbersta twee weken op een detentieboot in Rotterdam. Nu is hij terug in Utrecht, waar hij sinds 2004 woont en studeert aan de Hogeschool Utrecht.

 

,,De hele dag zit ik thuis. Ik drink thee, lees de krant. Fietsen gaat niet meer want mijn gedachten dwalen af naar die dag begin oktober…''

,,Ik ben een politiek asielzoeker, ik wachtte op een uitspraak van de rechter. Ik leerde voor tentamens, ik meldde me elke week bij de politiepost. Toen werd ik begin oktober ineens om zes uur 's ochtends van mijn bed gelicht en met handboeien in een busje afgevoerd naar het uitzetcentrum. Daar zat ik met criminelen, terroristen, een Braziliaanse bejaarde man, een Georgische vrouw. Allemaal bij elkaar gegooid: we werden niet als mensen gezien maar als illegalen. Na de brand werd in het nieuws ook gesproken over ‘elf overleden illegalen.' Maar wij zijn geen illegalen; we zijn mensen.''

 

Tijdens de brand in het cellencomplex werd Banbersta wakker door schreeuwende stemmen en rennende voeten. ,,We hoorden ‘Vuur! Vuur!' Maar de deur zat op slot, we konden onze cel niet uit. Ik kon van angst niet roepen, alleen maar op de deur bonken. Uiteindelijk werden we met handboeien naar een luchtkooi gebracht. Daar hebben we de hele nacht gelopen, gestaan, gelegen op de grond. Bewapende politieagenten om ons heen.''

Masoud Banbersta gebaart wild, praat druk, tekent het cellencomplex en krabbelt eromheen.

,,In Iran was ik een vrolijke jongen, vol ideeën voor de toekomst. Mijn toekomst en die van mijn land. Ooit wil ik terug naar hoofdstad Teheran en een democratisch Iran. Maar mijn plannen worden nu door anderen bepaald. Ik kan niet beslissen over mijn eigen leven. Ik moet steeds maar afwachten wat ánderen beslissen. Ik ben machteloos en dat is een verschrikkelijk gevoel.''

Banbersta vluchtte uit Iran omdat hij zich als één van de leiders van de studentenoppositie in Gilan niet veilig voelde. ,,De Iraanse president heeft gezegd dat hij Israël van de kaart wil vegen. Kun je nagaan wat hij wil doen met Iraniërs die het niet met hem eens zijn! Als wij in Iran eenvijfde van de Nederlandse vrijheid en democratie hadden, zou ik al blij zijn.''

Tijdens zijn asielprocedure volgde Masoud Banbersta een communicatieopleiding aan de Hogeschool Utrecht. Nu hij uitgeprocedeerd is, verblijft hij illegaal in Nederland. Studeren kan dus niet meer.

Nederland is een goed land, vindt hij. En Utrecht is een mooie stad: ,,Druk en levendig, de mensen zijn nieuwsgierig en direct. Jullie glimlachen op straat. Ik heb hier veel vrienden gemaakt.'' Maar in het asielzoekerscentrum (azc) in Utrecht leerde hij ook een ander Nederland kennen. ,, Er wordt geprobeerd om het azc zo ‘onleuk' mogelijk te maken. Iedereen is verdrietig, iedereen heeft problemen. Mensen willen daar alleen maar weg.'' Dat gold ook voor Masoud Banbersta: hij probeerde er zo min mogelijk te zijn, leerde Nederlands en bleef hangen op school om andere verhalen te horen en andere mensen te spreken.

Maar na zijn ervaringen voelt hij zich langzamerhand in stukjes uiteen vallen. ,,Ik moet steeds weer de moed vinden om opnieuw te beginnen. Ik heb mijn familie en mijn land achtergelaten. In Nederland ben ik een nieuw leven gestart. Maar ik ben uitgeprocedeerd, dat voelt alsof ik word afgewezen door Nederland. Nu moet ik weer opnieuw beginnen.''

Masoud Banbersta zal samen met zijn advocaat een tweede asielverzoek indienen.

 

Dit artikel is eerder verschenen in het AD / Utrechts Nieuwsblad

 

 

 
  Home