5 0ktober 2006

 

 

 

                  Persbericht 5 oktober 2006

Is het negeren van deskundige adviezen van Human Rights Watch en Amnesty International adequaat beleid?

 

De 33-jarige Afghaanse asielzoeker Sahel Sadaqat uit Oost-Afghanistan begon zijn hongerstaking vandaag 55 dagen geleden in het AZC Leersum. Toen hij ook in dorststaking was gegaan, plaatste de MOA hem over naar een hospice in Velp, waar voornamelijk zieke bejaarden en kankerpatiënten op hun levenseinde wachten. Tijdens zijn verblijf in het hospice zag de jonge Afghaan een oude man sterven. Op dat moment realiseerde hij zich waar hij naartoe gebracht was en waarom dat was gebeurd. Hij kon daar geen contact meer krijgen met zijn vrienden en andere mensen die hem steunen. Het protest tegen zijn situatie leidde tot overplaatsing naar het AZC Utrecht op 2 oktober 2006.

 

Genegeerde noodkreet

In plaats van gehoor te geven aan zijn noodkreet om gerechtigheid, heeft het Centraal Opvangorgaan Asielzoekers (COA) via zijn medische dienst MOA de Afghaanse hongerstaker dus gedumpt in een hospice om hem een stille dood te laten sterven. Het is opnieuw een voorbeeld van de schandalige inhumane praktijken van de Nederlandse overheid. Een eerder voorbeeld was afgelopen zomer een Iraanse hongerstaker, die in hongerstaking voor het parlement zelfs door de IND genegeerd werd tot hij 50 dagen in hongerstaking was.

Banger

Sadaqat is nu bijna nog banger dan hij al was toen hij in Nederland aankwam. Hij is gevlucht voor de Taliban in de hoop hier in vrijheid en zonder angst verder te kunnen leven, maar merkt nu dat niemand naar hem wil luisteren en er bovendien Nederlandse ambtenaren zijn die hem op een andere manier dan de Taliban de dood in willen drijven. Namelijk met hun pen.

Bizar

Sadaqat is afkomstig uit provincie Laghman, in de grensregio met Pakistan. Deze voornamelijk boerenprovincie staat bekend als fundamentalisch gebied. Talibansoldaten voeren daar op dit moment een guerilla-oorlog tegen voornamelijk Amerikaanse troepen. Sahel Sadaqat is in maart 2001 naar Nederland gevlucht, zijn ouders vluchtten naar Pakistan. Aanvankelijk kreeg hij een tijdelijke verblijfsvergunning maar die is ingetrokken en inmiddels heeft hij te horen gekregen dat hij uitgezet gaat worden naar Afghanistan. Nog los van de levensgevaarlijke situatie in de provincie Laghman heeft Sadaqat daar niemand meer. Daarom kreeg hij van de IND de suggestie om maar naar zijn ouders in Pakistan te reizen.

Los van de vraag of Pakistan veilig is en een reële optie zou zijn, zegt Nederland tegen statushouders die hun kinderen willen laten komen, dat dat niet mag als zij met hen langer dan vijf jaar geen contact hebben gehad. Want dan zou er geen sprake meer zijn van een familieband. Sahel heeft zijn ouders al meer dan vijf jaar niet gezien en dan zou er nu ineens volgens de IND nog wel een familieband zijn waarop hij kan terugvallen? Kennelijk geldt de verbreking van de feitelijke familieband niet als er argumenten bedacht moeten worden om iemand het land uit te zetten!

Geweld

De wanhoopsdaad van Sahel Sadaqat staat niet op zichzelf. De Afghaanse vluchtelingen in Nederland maken zich grote zorgen om hun veiligheid en hun toekomst, nu Nederland is begonnen met het gedwongen uitzetten van Afghaanse asielzoekers naar Afghanistan. Afgelopen dinsdag is een Afghaan met geweld door de Vreemdelingenpolitie uit het Uitzetcentrum Zestienhoven gehaald om op Schiphol op het vliegtuig gezet te worden. In tegenstelling tot wat de Nederlandse regering zegt, kan de Afghaanse overheid de veiligheid van terugkerende vluchtelingen helemaal niet garanderen.

Chantage

Enkele maanden geleden had de Vluchtelingenorganisatie PRIME tezamen met Afghaanse vluchtelingenorganisaties een gesprek in het Consulaat van Afghanistan met de Afghaanse minister van Immigratie en Vluchtelingen. Daar werd duidelijk dat het land zelfs geen geld heeft om terugkerende landgenoten op te vangen. Er zijn veel vluchtelingen die in Europa goede opleidingen hebben gevolgd, bijvoorbeeld aan een universiteit. De ambassadeur zei dat Afghanistan hen niets te bieden heeft. Zelfs salarissen van leraren daar kunnen niet eens betaald worden.
De indruk bestaat dat minister Verdonk de Afghaanse regering dwingt toch mee te werken aan de terugkeer van vluchtelingen. Wordt Nederlandse financiële steun gekoppeld aan deze medewerking? Als dat zo is, dan is hier sprake van pure chantage.

 

Human Rights Watch pleit voor uitzettingsstop in verband met sterk verslechterde situatie in Afghanistan

De directeur research Afghanistan , Saman Zia Zarifi , van Human Rights Watch had op 20 juli 2006 een gesprek met minister Bot van buitenlandse zaken om te pleiten voor een uitzettingsopschorting voor Afghanen in verband met de sterk verslechterde situatie in Afghanistan de laatste zes maanden.
De situatie is – zoals wij uit de kranten hebben kunnen lezen – sedert 20 juli zeker niet verbeterd. Integendeel.
Het is dan ook onbegrijpelijk dat de Nederlandse regering nog steeds niets met dit deskundige advies van Human RIghts Watch heeft gedaan.

Hypocriet beleid

De Afghaanse asielzoekers, die vanaf 2001 naar Nederland kwamen, kregen zelden een verblijfsvergunning asiel . Ze kregen wel een tijdelijke vergunning vanwege categoriaal beschermingsbeleid, die inmiddels al lang is ingetrokken. Wanneer de Nederlandse regering de verslechterde situatie in Afghanistan had betrokken bij haar beleid, hadden deze asielzoekers geen intrekking hoeven meemaken en hadden zij al lang een vergunning onbepaalde gekregen.
Nederland gaf in die tijd slechts 2 % een verblijfsvergunning asiel en 66 % tijdelijk, die later werden ingetrokken. Voor het UNHCR suggereert Nederland dat er aan 68% in totaal een status is verleend, maar er wordt niet bij gezegd dat die 66% later wordt ingetrokken. Die 66% is dus uitgeprocedeerd en dreigt zonder enige strafrechterlijke achtergrond in de gevangenis te worden opgesloten.

Adequaat handelen van minister Verdonk?

Vandaag wil Sahel Sadaqat in Den Haag met leden van de Tweede Kamer spreken over zijn toestand en de situatie van uitzetbare Afghaanse vluchtelingen in Nederland. Inmiddels zitten er al zeven in de uitzetcentra en detentieboten, de illegale(n) gevangenissen van de IND in Rotterdam en Amsterdam, waarvan in ieder geval één Rotterdamse al als vuurgevaarlijk in de pers is geweest.
Naar onze mening mogen onschuldige vluchtelingen zeker niet in brandgevaarlijke en onveilige gevangenissen worden opgesloten. Maar voor de IND is opsluiten kennelijk belangrijker dan de veiligheid en het leven van de vluchtelingen.
Is het adequaat om niet naar internationale deskundige organisaties als Human Rights Watch en Amnesty International te luisteren?

Voor meer informatie:

Stichting PRIME
Ahmed Pouri, coordinator
Tel. 070- 3050415/  06- 55362313

Minder dan 2 %, terwijl in andere landen zoals Denemarken 87% werd toegelaten als vluchteling

 

 
  Home