18 december 2006

ASIELBELEID IN NEDERLAND: DEMAGOGIE OF INFORMATIE?

een verhelderende statistiek over feiten en ficties

Publieke discussie

Het asielbeleid is een ‘hot item’ in de publieke en politieke discussie geworden. Vrees voor vreemdelingen, andere culturen en het ‘Nederland is vol’ gevoel staan aan de ene kant. Gevoelens van solidariteit, humaniteit en internationale verantwoordelijkheid staan daar tegenover. Het is niet gemakkelijk voor de politiek om hier het juiste standpunt in te nemen die aan alle gevoelens in de samenleving tegemoet komt en tegelijk verantwoordelijk bestuur vooropstelt.

In zo’n situatie is juiste kennis van feiten en cijfers, van ‘waar gaat het probleem nu precies over’ een eerste vereiste. Als samenleving moeten wij niet willen dat onze regering beleid maakt op ‘de golven van het volkssentiment’ en dat over de ruggen van mensen in uiterste nood stemmen worden gewonnen.

In dit pamflet wil PRIME bijdragen aan de nodige helderheid over feiten en cijfers. We beginnen hier slechts met enkele voorbeelden. PRIME houdt voortdurend de vinger aan de politieke pols en zal  verkeerde informatie steeds aan de kaak stellen.

Aantallen

In de discussie over toelating van asielzoekers is het uiterst belangrijk te weten over welke  aantallen het gaat. Het instituut dat ons hierover informeert is het IND, een afdeling van het Ministerie van Justitie. De informatie die door de IND wordt verstrekt is dusdanig vaag en ondoorzichtig dat een deskundige van het CBS daaruit afleidde dat in 2002 ongeveer 50% van de aanvragen werd gehonoreerd (vluchtelingstatus kregen) en het dus wel meeviel met het strenge beleid. De realiteit is dat in 2002 slechts 0,55 % van alle asielaanvragen in Nederland positief werd beoordeeld. In hetzelfde jaar bedroeg het gemiddelde voor de V.S. en de EU tezamen 21,9 % (bron: UNHCR). In hetzelfde jaar riep Pim Fortuyn dat we slechts 10.000 asielzoekers zouden moeten toelaten, hiermee implicerende dat de instroom groter was. In feite werd in 2002 aan slechts 103 asielzoekers status verleend. Pim Fortuyn pleitte dus voor de import van 9.897 extra asielzoekers.

Hieronder een overzicht van enkele getalsverhoudingen bij het toekennen van de vluchtelingenstatus.
(Bron : UNHCR)

Aantallen toegekende A-Status en percentage van het totaal van de asielaanvragen:

Nederland, samen met Zweden, wijst bovengemiddeld asielaanvragen af. Komen alle leugenachtige asielzoekers naar Nederland of is ons beleid onproportioneel restrictief?

Streng maar rechtvaardig

Het asielbeleid in Nederland heet streng maar rechtvaardig te zijn. Dit betekent ook dat het zorgvuldig moet zijn en dat het berust op individuele toetsing van iedere aanvraag.

Wat dit laatste betreft: in 2001 verklaarde Minister Kamp (VVD): Wij moeten alle asielzoekers uit Angola afwijzen. Daadwerkelijk werden in dat jaar alle aanvragen door Angolezen (4111) afgewezen. Tegelijkertijd werden in andere landen wel Angolese asielzoekers toegelaten. Nederland praktiseerde hier kategorisch afwijzingsbeleid dat haaks staat op de beloofde handhaving van individuele toetsing.

In hetzelfde jaar kennen wij de volgende cijfers voor Afghanistan:

Nederland maakt  bekend dat het 68 % van de asiel aanvragen heeft gehonoreerd, maar in feite is het slechts 2 %. De resterende 66 % betreft verlening van tijdelijke verblijfsvergunningen die voor een deel later weer worden ingetrokken. Met het afwijzen van asielaanvragen meent Nederland een probleem te hebben opgelost. Maar wat gebeurt er in werkelijkheid? In een groot deel van de gevallen vertrekt de afgewezen asielzoeker niet. Hij doet een tweede en een derde aanvraag, hij verliest het recht op opvang, hij verdwijnt in de illegaliteit. Soms wordt hij depressief, suïcidaal of gaat in hongerstaking. Soms wordt hij van de straat gehaald en maandenlang in detentie gehouden ter uitzetting (en dit gebeurt ook met gezinnen met kinderen). Als dat, ook met geweld, niet lukt wordt hij weer op straat gegooid.  Bij PRIME komen deze mensen bijna dagelijks langs. Streng, jawel, maar is dit ook rechtvaardig beleid?

Generaal Pardon voor 26.000 of 250.000 mensen?

In het recente debat over het Generaal Pardon en opschorting van de uitzettingen in de Tweede Kamer verklaarde Minister Verdonk dat een Generaal Pardon een oneindig aanzuigende werking zou hebben. Getallen van 100.000, 200.000 en zelfs 250.000 asielzoekers werden hier en daar genoemd door de VVD en de Partij van Wilders. Is dit demagogie, stemmingmakerij of zijn deze cijfers gebaseerd op de werkelijkheid?
Zij die aanspraak maken op legalisering door het Generaal Pardon staan allemaal nauwkeurig geregistreerd bij het IND. De groep kan dus nooit groter worden dan deze lijst. Het is inderdaad niet helemaal duidelijk hoeveel mensen van deze groep nu nog in Nederland verblijven en wachten op een mogelijke legalisering. Velen zijn al vertrokken en sommigen hebben via de normale weg al status gekregen. Hoeveel van de vertrokken mensen zullen nu vanwege het Generaal Pardon terugkeren? Ziet u ze al komen, mensen die hier 15 of 20 jaar geleden vertrokken zijn en of niet meer leven of ergens anders een leven hebben opgebouwd? Dan zijn er de mensen die 2,3 of 5 jaar geleden zijn weggegaan. Hoe komen ze terug? Ze vragen een visum aan bij de Nederlandse ambassade in het land waar ze zijn. In dat geval heeft Nederland via deze registratie controle en visa kunnen worden geweigerd. Het alternatief is te komen met behulp van mensensmokkelaars á raison van € 10.000,- per persoon. Ziet u al  250.000 mensen naar Nederland komen via dit traject? 1000 chartervluchten vol? Uitspraken doen over zulke ongefundeerde aantallen is demagogie: een politieke doodzonde.

De dreiging van de Vreemdeling

De negatieve beeldvorming over vreemdelingen wordt in de hand gewerkt door politici die foute statistieken en getallen gebruiken. Of wij nu van mening zijn dat vreemde culturen hier niet thuishoren of vinden dat Nederland humaan en gastvrij moet zijn: het is goed te weten hoe het precies gesteld staat met de aantallen migrerende mensen en welke de oorzaken zijn van migratie. Volgens de gegevens van het CBS is de nettomigratie al enige jaren negatief en de meeste immigranten zijn Nederlanders die terugkeren, personen uit de V.S., uit Duitsland en uit Polen. Studies over migratie tonen aan dat migranten een belangrijke bijdrage leveren aan het intellectuele en maatschappelijke leven in de ontvangende landen. Migranten zijn vaak initiatiefrijke, intelligente en ondernemende mensen. Als wij de geschiedenis bestuderen zien wij dat Nederland op allerlei gebieden heeft geprofiteerd van de instroom van immigranten. Een falend integratiebeleid heeft inderdaad geleid tot tegenstellingen en vreemdelingenhaat, met name in de grote steden. Voor dit beleid is echter de immigrant niet verantwoordelijk te stellen. Gebaseerd op juiste statistieken en realistische aannames kunnen wij vervolgens zoeken naar echte oplossingen voor mensen met werkelijke problemen. Simpelweg mensen uit te sluiten en af te wijzen vanuit een ongefundeerd angstgevoel is een maatschappelijk fenomeen dat net zo destructief is als terrorisme.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met:
Stichting Prime, Ahmed Pouri
Tel ++31(0)655362313
www.prime95.nl/index2.htm