Prime persbericht 27 maart 2009

 

Ali Reza Imani is afgelopen dinsdag om 16.00 gestopt met zijn hongerstaking, nadat hij telefonisch contact had gehad met zijn Partijleiders.

 

Nadat we vanaf maandag 23 maart niets meer van hem hadden vernomen, kwamen dinsdag middag twee partijgenoten van Imani langs. Ze hadden telefonisch van hem gehoord dat hij er lichamelijk heel slecht aan toe was, maar dat hij had besloten om nogmaals geen suiker meer te nemen. Hij had ook tegen hen gezegd dat, als jullie niets meer van mij horen, dan betekent dat, dat ik in coma ben geraakt. In overleg met zijn vrienden is er toen besloten om zo snel mogelijk een vertrouwensarts te regelen en om een demonstratie te gaan organiseren.

 

Omdat mijn collega Fredy Winters en onze twee stagiaires Assya en Mimount  bij hem op bezoek zouden gaan op woensdag 25 maart, wachtte ik ( Ahmed Pouri ) af hoe zij hem zouden aantreffen.

 

Hier is hun verslag.

 

“ Vanmiddag ben ik met twee stagiaires van Prime, Assya en Mimount in het penitentiair ziekenhuis Den Haag geweest om de heer Ali Reza Imani te bezoeken. Wij zaten al in de bezoekersruimte toen hij even later werd binnengebracht. Duidelijk was te zien hoe verzwakt en hoe mager hij was. Het  ijs was al heel snel gebroken en Ali Reza begon als een  waterval te praten. Het eerste wat hij ons vertelde was, dat hij was gestopt met zijn hongerstaking. Wij waren totaal verrast, omdat we wisten dat hij tot het bittere einde door zou gaan. Gisteren heeft hij contact gehad met zijn Zuid-Azerbeidjaanse Onafhankelijkheids Partij en ook was er contact geweest met een minister, zo vertelde hij met vertrouwen en hoop. Ze hebben hem verzocht te stoppen met zijn hongerstaking. Hij heeft dit gerespecteerd en gisteren om vier uur was het einde van de hongerstaking.

Ik heb Ali Reza gevraagd waarom hij ons gisteren niet meer heeft gebeld  (dit was namelijk zijn dagelijkse gewoonte) en hij zei dat hij ons wilde bellen ,maar dat, op de een of andere vreemde manier hem dat niet mogelijk werd gemaakt. Ik heb hem nog verteld over de vertrouwensarts, maar dat zal niet meer nodig zijn.

Hij heeft veel verteld over zijn politieke leven en ik heb hem op een gegeven moment gevraagd of hij niet moe werd. Hij moest lachen  en zei dat het lang geleden was dat hij zo’n goed gevoel had. Hij vertelde ons dat, toen hij in Teheran in de beruchte, strenge Evin gevangenis zat en daar een hongerstaking deed, hij in zijn isoleercel wel t.v. mocht kijken. Dit is voor hem hier helemaal onmogelijk gemaakt en dat was een grote schok voor hem.

Het was voor mij heel duidelijk dat het stoppen van de hongerstaking  hem euforisch maakte, hij was eigenlijk een beetje in trance. Het leek alsof hij een marathon had gelopen. “

 

Om alle stukjes van de puzzel op de goede plaats te krijgen moest ik eerst wachten op Imani’s telefoon en contact krijgen met zijn vrienden van de partij. Er moest duidelijkheid komen over welke minister het ging en welke beloftes hem zijn gedaan.

 

Relevante informatie van Imani’s parij.

 

Brieven van zijn partij zijn o.a. gestuurd naar premier Balkenende, Europese Parlement en Amnesty International.

De reactie van de Nederlandse regering was als volgt:

 

From: Postbus 51 <noreply@postbus51.nl>

Subject: hunger strike <<#71613-112456#>>

To: gaip@gaip.org

Received: Thursday, February 26, 2009, 8:05 AM

 

Uw e-mailkenmerk is 112456.

 Dear Mr Ildirim,

 

Thank you for your e-mail. The question(s) you addressed to us in your e-mail is about a specific situation. An answer to this matter can only be provided by an organisation or department which is well informed about the rules and regulations concerning this issue. We have forwarded your e-mail to the Correctional Institutions Agency. They will answer as soon as possible.

 

We hope to have been of service.

 

With kind regards,

 

Annette Sluijter

Public Information Officer, Postbus 51 Informatiedienst.

 

Zoals u ziet gaat het niet om een brief van een minister, maar om een standaard antwoord van postbus 51.

 

Uit alle brieven van zijn partij kun je opmaken dat ze erg teleurgesteld zijn in de Nederlandse bureaucratie en het inhumane vreemdelingenbeleid. Toen ze hebben gehoord over zijn situatie van dat moment hebben ze hem zover gekregen dat hij ging stoppen met zijn hongerstaking.

 

U kunt alles lezen op onderstaande website:

http://www.gaip.biz/eng/elnur%20mektub.htm 

 

Gisteren heeft Imani ons verteld dat hij in totaal 5 of 6 keer is benaderd door de IND met als doel hem te laten stoppen met zijn hongerstaking. Maandag 23 maart kwamen ze ook weer , maar zijn reactie was dat hij ging stoppen met de inname van suiker.

 

Situatie van andere gedetineerden.

 

Sorab Kiladze vreest dat hij maandag uitgezet gaat worden en hij is erg bang en wanhopig.

 

Over de groep van vier gedetineerden in Rotterdam, die ook in Schiphol  waren, houden we jullie volgende week verder op de hoogte.

 

Namens stichting PRIME,

Ahmed Pouri

 

TEL:   00-31-70-3050415 / 70-3803058

mobile  00- 31-655 36 23 13

FAX:   00-31-70-4020917

Giro    7699299

E-mail : apouri@gmail.com

www.prime95.nl

 

 

Persbericht 24 maart 2009

 

36 dagen hongerstaking van Ali  Reza Imani

 

De toestand  van de hongerstaker Ali Reza Imani is bijzonder slecht, hij is gisteren twee keer flauw gevallen. Hij heeft ook  een paar keer een bloedneus gehad. Zijn haar is al erg uitgevallen, hij heeft vaak erge buikpijn, hoofdpijn en pijn in zijn botten. Zijn ogen en concentratie gaan hard achteruit. Het kritische punt is zeer nabij.

 

Werkwijze IND bij hongerstakingen

 

De heer Imani  zou ons volgens afspraak iedere dag bellen, maar vanaf maandag heeft hij niet meer gebeld. Dat is zorgwekkend. PRIME weet uit ervaring dat, wanneer hongerstakers het kritische punt bereiken, de IND gaat proberen de hongerstakers van hun ondersteuners en bekenden te isoleren. Op het moment dat ze niet meer helder kunnen denken slaat de IND toe. De IND maakt ze blij met een dood vogeltje of oefent zoveel druk uit dat ze uit wanhoop gaan stoppen. De IND heeft een doel en dat is om de actie te breken. De symptomen worden bestreden , maar de problemen niet vanuit de basis  op een humane manier opgelost.

 

Sorab KiLadze

 

Uit medische wanhoop is Sorab KiLadze gisteren begonnen met een hongerstaking.

Uit onze gesprekken is gebleken dat hij erg depressief is, zijn medicatie tegen de Hepatitus-C  wordt niet gegeven  omdat er nog steeds  uitzetting dreigt. Hij voelt dat  alsof men hem een langzame dood laat sterven. Hij is op 19 februari ook in zijn lever geschopt.

 

Ibrahim Hassan

 

Ibrahim Hassan  is eind vorige week zonder dat iemand iets gehoord heeft opgehaald en uitgezet. Hij is degene die op 19 februari vreselijk geslagen is . De informatie is op onze website te vinden:  http://www.prime95.nl/MainW/?p=23

 

Aziz Makhtoumov

 

Aziz Makhtoumov  wordt binnenkort gepresenteerd bij de ambassade van Tajikistan om zijn uitreispapieren  te regelen, terwijl zijn familie hier in een asielprocedure verwikkeld is vanwege zeer serieuze problemen door hun politieke achtergrond.

 

 

Groep Rotterdam

 

De groep Rotterdam bestond uit 6 asielzoekers, die na 18 februari 2009 naar het detentiecentrum in Zeist werden gebracht. Daarna werden ze naar het uitzetcentrum Zestienhoven gebracht. Een van hen was Ali Reza Imani, die vanwege zijn honger-en dorststaking naar het penetentiair ziekenhuis in Scheveningen werd gebracht.  Van de rest kregen wij tot vandaag geen bericht. Ze bleken geen telefoonkaart te hebben. Wij hebben dat geregeld en zullen van hen morgen bericht krijgen over wat er met hen is gebeurd.

 

De IND heeft kennelijk nog steeds als doel zoveel mogelijk mensen uit te zetten zonder oog te hebben voor de mensenrechtensituatie.

 

 

Namens stichting PRIME,

Ahmed Pouri

 

TEL:   00-31-70-3050415 / 70-3803058

mobile  00- 31-655 36 23 13

FAX:   00-31-70-4020917

Giro    7699299

E-mail : apouri@gmail.com

www.prime95.nl

 

Persbericht 16 maart 2009

 

26 dagen hongerstaking in Detentiecentrum Schiphol en Penitentiair Ziekenhuis te Den Haag.

 

PRIME wordt dagelijks gebeld door gevangenen uit beide centra. Er zijn nog twee hongerstakers en de heer  Ali Reza Imani in Den Haag is inmiddels 11 kilo afgevallen. Hij wordt iedere dag bekeken door een arts en hij heeft overal pijn. Toen hij vandaag belde klaagde hij over problemen aan zijn linker been, linker arm en maag. Hij is nog steeds in isolatie en heeft geen t.v. in zijn cel. Dit is weer een gevolg van de hongerstaking. Hij heeft vandaag wel twee boeken gekregen, maar het ontbreekt  hem nu aan goede concentratie gezien zijn situatie.

 

Tot nu toe is er 3 keer  contact tussen de IND en de heer Ali Reza Imani. Geen  inhoudelijke  gesprek , maar alleen om zijn wil te breken. Er werd ook gevraagd : Heb jij nog steeds contact  met  Prime en Ahmed Pouri?

De IND kan zich beter concentreren om de werkelijke problemen op te lossen te luisteren naar de redenen van de hongerstaking: onschuldige mensen moeten niet opgesloten blijven.

Amnesty International Europa heeft een zeer kritisch rapport uitgebracht over de detentiesituatie van vreemdelingen in Nederland.De VAJN heeft op 6 maart 2009 bij de voorzieningenrechter in Haarlem zich uitermate kritisch uitgelaten over de wijze waarop vreemdelingen van hun vrijheid worden beroofd.

 

Detentiecentrum Schiphol

 

Tijdens de acties van Nederlandse groepen is het de gevangenen verboden om een uur naar de luchtplaats te gaan. Ze werden zelfs naar een hoekje in een gang gebracht om niets te kunnen zien. De ramen van hun cel moesten dicht en werden geblindeerd.

De gevangenen zijn blij met de acties en wakes buiten en voelen zich hierdoor gesterkt.

 

Er zijn velen met lichamelijke klachten. Aziz heeft een afspraak met een psycholoog en Sorab wil graag dat de arts hem medicijnen voorschrijft.

 

Maawll Mohammad Ali uit Somalie dreigt op korte termijn uitgezet te worden naar zijn geboorteplaats Mogadishu.

Voorzover ons bekend wordt er niemand uitgezet naar Somalie, dit vanwege onveiligheid aldaar. Er bestaat een categoriaal beschermingsbeleid ten aanzien van in ieder geval Mogadishu.

Bevindingen advocate Alie Westerhuis

Vrijdag 13 maart heeft de advocate Alie Westerhuis de heer Imani in het penetentiare ziekenhuis in Scheveningen bezocht:

“  Hij is volgens mij door de hongerstaking zodanig verzwakt dat hij praktisch niet meer kan lopen. Hij blijkt, zo vertelde hij, in een klein kamertje te liggen gelijk een isoleercel. Hij mag geen t.v. kijken en krijgt dus feitelijk een behandeling alsof hij een zware misdadiger is. Daar ligt hij dus, alleen, 24 uur van de dag. Zijn asieldossier geeft mij alleszins reden een herhaalde asielaanvraag in te dienen. Daarvoor heb ik hem gisterenmiddag al telefonisch gemeld bij de IND. Juist omdat hij als activist bekend staat is het voor hem onmogelijk terug te keren naar zijn land van herkomst, te weten Iran. De stelling van de IND, dat de Iraanse autoriteiten niet op de hoogte hoeven te zijn van zijn activiteiten is een drogreden, alsof de Iraanse autoriteiten hier in Nederland zitten te slapen. Aanstaande maandag wordt er in Engeland een demonstratie voor hem gehouden bij de Nederlandse ambassade dit tegen zijn behandeling hier. “

Zieke mensen worden niet behandeld vanwege ophanden zijnde uitzetting

Alie Westerhuis schreef PRIME over een Georgier in het Detencehntrum Schiphol als volgt:

“ Ook heb ik in het Detentiecentrum op Schiphol de heer Kirzadze uit Georgie bezocht. Ik heb zijn medisch dossier opgevraagd , omdat de artsen gezegd zouden hebben dat zij geen behandeling starten tegen zijn ziekte omdat hij elk moment uitgezet kan worden. Met andere woorden, je bent wel ziek maar we kunnen niks doen omdat we niet zeker weten of we de behandeling af kunnen maken. Ik word opnieuw opgeroepen voor de zitting bij de Beklagcommissie in verband met het gestelde disproportionele optreden van Justitie tijdens de vreedzame sit-downactie van 18 februari 2009. “

 

Wij zouden het zeer op prijs stellen indien Nederland, dat zo zeer anderen aanspreekt op schendingen van mensenrechten, zelf zich eens zou buigen over de mensenrechten van de vreemdelingen in detentie.  

 

Namens stichting PRIME,

Ahmed Pouri

 

TEL:   00-31-70-3050415 / 70-3803058

mobile  00- 31-655 36 23 13

FAX:   00-31-70-4020917

Giro    7699299

E-mail : apouri@gmail.com

www.prime95.nl

 

Persbericht 16 maart 2009

 

26 dagen hongerstaking in Detentiecentrum Schiphol en Penitentiair Ziekenhuis te Den Haag.

 

PRIME wordt dagelijks gebeld door gevangenen uit beide centra. Er zijn nog twee hongerstakers en de heer  Ali Reza Imani in Den Haag is inmiddels 11 kilo afgevallen. Hij wordt iedere dag bekeken door een arts en hij heeft overal pijn. Toen hij vandaag belde klaagde hij over problemen aan zijn linker been, linker arm en maag. Hij is nog steeds in isolatie en heeft geen t.v. in zijn cel. Dit is weer een gevolg van de hongerstaking. Hij heeft vandaag wel twee boeken gekregen, maar het ontbreekt  hem nu aan goede concentratie gezien zijn situatie.

 

Tot nu toe is er 3 keer  contact tussen de IND en de heer Ali Reza Imani. Geen  inhoudelijke  gesprek , maar alleen om zijn wil te breken. Er werd ook gevraagd : Heb jij nog steeds contact  met  Prime en Ahmed Pouri?

De IND kan zich beter concentreren om de werkelijke problemen op te lossen te luisteren naar de redenen van de hongerstaking: onschuldige mensen moeten niet opgesloten blijven.

Amnesty International Europa heeft een zeer kritisch rapport uitgebracht over de detentiesituatie van vreemdelingen in Nederland.De VAJN heeft op 6 maart 2009 bij de voorzieningenrechter in Haarlem zich uitermate kritisch uitgelaten over de wijze waarop vreemdelingen van hun vrijheid worden beroofd.

 

Detentiecentrum Schiphol

 

Tijdens de acties van Nederlandse groepen is het de gevangenen verboden om een uur naar de luchtplaats te gaan. Ze werden zelfs naar een hoekje in een gang gebracht om niets te kunnen zien. De ramen van hun cel moesten dicht en werden geblindeerd.

De gevangenen zijn blij met de acties en wakes buiten en voelen zich hierdoor gesterkt.

 

Er zijn velen met lichamelijke klachten. Aziz heeft een afspraak met een psycholoog en Sorab wil graag dat de arts hem medicijnen voorschrijft.

 

Maawll Mohammad Ali uit Somalie dreigt op korte termijn uitgezet te worden naar zijn geboorteplaats Mogadishu.

Voorzover ons bekend wordt er niemand uitgezet naar Somalie, dit vanwege onveiligheid aldaar. Er bestaat een categoriaal beschermingsbeleid ten aanzien van in ieder geval Mogadishu.

Bevindingen advocate Alie Westerhuis

Vrijdag 13 maart heeft de advocate Alie Westerhuis de heer Imani in het penetentiare ziekenhuis in Scheveningen bezocht:

“  Hij is volgens mij door de hongerstaking zodanig verzwakt dat hij praktisch niet meer kan lopen. Hij blijkt, zo vertelde hij, in een klein kamertje te liggen gelijk een isoleercel. Hij mag geen t.v. kijken en krijgt dus feitelijk een behandeling alsof hij een zware misdadiger is. Daar ligt hij dus, alleen, 24 uur van de dag. Zijn asieldossier geeft mij alleszins reden een herhaalde asielaanvraag in te dienen. Daarvoor heb ik hem gisterenmiddag al telefonisch gemeld bij de IND. Juist omdat hij als activist bekend staat is het voor hem onmogelijk terug te keren naar zijn land van herkomst, te weten Iran. De stelling van de IND, dat de Iraanse autoriteiten niet op de hoogte hoeven te zijn van zijn activiteiten is een drogreden, alsof de Iraanse autoriteiten hier in Nederland zitten te slapen. Aanstaande maandag wordt er in Engeland een demonstratie voor hem gehouden bij de Nederlandse ambassade dit tegen zijn behandeling hier. “

Zieke mensen worden niet behandeld vanwege ophanden zijnde uitzetting

Alie Westerhuis schreef PRIME over een Georgier in het Detencehntrum Schiphol als volgt:

“ Ook heb ik in het Detentiecentrum op Schiphol de heer Kirzadze uit Georgie bezocht. Ik heb zijn medisch dossier opgevraagd , omdat de artsen gezegd zouden hebben dat zij geen behandeling starten tegen zijn ziekte omdat hij elk moment uitgezet kan worden. Met andere woorden, je bent wel ziek maar we kunnen niks doen omdat we niet zeker weten of we de behandeling af kunnen maken. Ik word opnieuw opgeroepen voor de zitting bij de Beklagcommissie in verband met het gestelde disproportionele optreden van Justitie tijdens de vreedzame sit-downactie van 18 februari 2009. “

 

Wij zouden het zeer op prijs stellen indien Nederland, dat zo zeer anderen aanspreekt op schendingen van mensenrechten, zelf zich eens zou buigen over de mensenrechten van de vreemdelingen in detentie.  

 

Namens stichting PRIME,

Ahmed Pouri

 

TEL:   00-31-70-3050415 / 70-3803058

mobile  00- 31-655 36 23 13

FAX:   00-31-70-4020917

Giro    7699299

E-mail : apouri@gmail.com

www.prime95.nl

 

Persbericht 16 maart 2009

 

26 dagen hongerstaking in Detentiecentrum Schiphol en Penitentiair Ziekenhuis te Den Haag.

 

PRIME wordt dagelijks gebeld door gevangenen uit beide centra. Er zijn nog twee hongerstakers en de heer  Ali Reza Imani in Den Haag is inmiddels 11 kilo afgevallen. Hij wordt iedere dag bekeken door een arts en hij heeft overal pijn. Toen hij vandaag belde klaagde hij over problemen aan zijn linker been, linker arm en maag. Hij is nog steeds in isolatie en heeft geen t.v. in zijn cel. Dit is weer een gevolg van de hongerstaking. Hij heeft vandaag wel twee boeken gekregen, maar het ontbreekt  hem nu aan goede concentratie gezien zijn situatie.

 

Tot nu toe is er 3 keer  contact tussen de IND en de heer Ali Reza Imani. Geen  inhoudelijke  gesprek , maar alleen om zijn wil te breken. Er werd ook gevraagd : Heb jij nog steeds contact  met  Prime en Ahmed Pouri?

De IND kan zich beter concentreren om de werkelijke problemen op te lossen te luisteren naar de redenen van de hongerstaking: onschuldige mensen moeten niet opgesloten blijven.

Amnesty International Europa heeft een zeer kritisch rapport uitgebracht over de detentiesituatie van vreemdelingen in Nederland.De VAJN heeft op 6 maart 2009 bij de voorzieningenrechter in Haarlem zich uitermate kritisch uitgelaten over de wijze waarop vreemdelingen van hun vrijheid worden beroofd.

 

Detentiecentrum Schiphol

 

Tijdens de acties van Nederlandse groepen is het de gevangenen verboden om een uur naar de luchtplaats te gaan. Ze werden zelfs naar een hoekje in een gang gebracht om niets te kunnen zien. De ramen van hun cel moesten dicht en werden geblindeerd.

De gevangenen zijn blij met de acties en wakes buiten en voelen zich hierdoor gesterkt.

 

Er zijn velen met lichamelijke klachten. Aziz heeft een afspraak met een psycholoog en Sorab wil graag dat de arts hem medicijnen voorschrijft.

 

Maawll Mohammad Ali uit Somalie dreigt op korte termijn uitgezet te worden naar zijn geboorteplaats Mogadishu.

Voorzover ons bekend wordt er niemand uitgezet naar Somalie, dit vanwege onveiligheid aldaar. Er bestaat een categoriaal beschermingsbeleid ten aanzien van in ieder geval Mogadishu.

Bevindingen advocate Alie Westerhuis

Vrijdag 13 maart heeft de advocate Alie Westerhuis de heer Imani in het penetentiare ziekenhuis in Scheveningen bezocht:

“  Hij is volgens mij door de hongerstaking zodanig verzwakt dat hij praktisch niet meer kan lopen. Hij blijkt, zo vertelde hij, in een klein kamertje te liggen gelijk een isoleercel. Hij mag geen t.v. kijken en krijgt dus feitelijk een behandeling alsof hij een zware misdadiger is. Daar ligt hij dus, alleen, 24 uur van de dag. Zijn asieldossier geeft mij alleszins reden een herhaalde asielaanvraag in te dienen. Daarvoor heb ik hem gisterenmiddag al telefonisch gemeld bij de IND. Juist omdat hij als activist bekend staat is het voor hem onmogelijk terug te keren naar zijn land van herkomst, te weten Iran. De stelling van de IND, dat de Iraanse autoriteiten niet op de hoogte hoeven te zijn van zijn activiteiten is een drogreden, alsof de Iraanse autoriteiten hier in Nederland zitten te slapen. Aanstaande maandag wordt er in Engeland een demonstratie voor hem gehouden bij de Nederlandse ambassade dit tegen zijn behandeling hier. “

Zieke mensen worden niet behandeld vanwege ophanden zijnde uitzetting

Alie Westerhuis schreef PRIME over een Georgier in het Detencehntrum Schiphol als volgt:

“ Ook heb ik in het Detentiecentrum op Schiphol de heer Kirzadze uit Georgie bezocht. Ik heb zijn medisch dossier opgevraagd , omdat de artsen gezegd zouden hebben dat zij geen behandeling starten tegen zijn ziekte omdat hij elk moment uitgezet kan worden. Met andere woorden, je bent wel ziek maar we kunnen niks doen omdat we niet zeker weten of we de behandeling af kunnen maken. Ik word opnieuw opgeroepen voor de zitting bij de Beklagcommissie in verband met het gestelde disproportionele optreden van Justitie tijdens de vreedzame sit-downactie van 18 februari 2009. “

 

Wij zouden het zeer op prijs stellen indien Nederland, dat zo zeer anderen aanspreekt op schendingen van mensenrechten, zelf zich eens zou buigen over de mensenrechten van de vreemdelingen in detentie.  

 

Namens stichting PRIME,

Ahmed Pouri

 

TEL:   00-31-70-3050415 / 70-3803058

mobile  00- 31-655 36 23 13

FAX:   00-31-70-4020917

Giro    7699299

E-mail : apouri@gmail.com

www.prime95.nl

 

 

Ahmed Pouri  Stichting PRIME (Participating Refugees In Multicultural Europe )

Loes Vellenga VAJN (Vereniging Asieladvocaten en -juristen Nederland )

luister

 

Press Release

From: PRIME (Participating Refugees in Multicultural Europe, The Hague)  

 

Title: Hunger Strikers attacked inside Schiphol’s Detention Centre

 

 

Photo [1]

 

Summary

If a women is raped and goes to the local police to report the crime, what happens?  If she’s illegal, the chances are the police will try to arrest her, instead of arresting the person she’s accused of rape. When you are illegal, how do you report violations of your rights? What you fear most is the authorities. Who do you go to if you are attacked in a detention centre? The police?  The media?  What if the police are the ones to attack you? The media may not want to report it. Perhaps it’s no wonder, with a political and media climate of indifference, that when serious assaults took place recently in Schiphol immigration detention centre, near Amsterdam, that the news was initially reported only to a handful of tiny organizations run by volunteers. PRIME (Participating Refugees in Multicultural Europe) is one, based in The Hague, and along with other organizations that support immigration detainees and refugees, we wish to draw urgent attention to the growing evidence of serious brutality inside Dutch detention centres today. 

 

An Exemplary Human Rights Record?

To expose abuse is not always easy, since The Netherlands government has what is widely viewed as an excellent human rights record. According to the 2008 US Department of State country report, despite concerns over prison conditions in the Dutch Antilles, on the European mainland, protection for those detained in Dutch prisons is judged to “meet international standards”.[2]  PRIME has evidence that this is not so, and that in at least one government-run detention centre, Schiphol Oost, there has been serious abuse of detainees. Our reports is based on first hand telephone interview, from those inside the centre. These accounts of serious assaults by armed riot police against peaceful protesters suggest that international and European human rights standards are not being met in the Dutch detention system.  Further reports and testimonies of events inside Schiphol can also be found on M2M (Migrant to Migrant) radio.[3]

 

A Pattern of Abuse

At the cramped PRIME office, the phone has hardly stopped ringing all week. Detailed evidence has emerged of shocking brutality, and on the face of it, what amounts to ‘degrading treatment or punishment’, under the Convention against Torture. The background to this is a pattern of reported beatings and attacks in Dutch detention centres and prisons since around 2000, when the immigration regime was toughened up considerably.  In the past two weeks, things have taken a dramatic turn. It started on 18 February, when PRIME received 15 separate phone calls from detainees inside Schiphol, announcing the start of a major hunger strike, in protest at conditions inside the centre. They were not the only ones dissatisfied. On the very same day, Job Joris Arnold stated, in a debate in the Dutch Parliament: “We are shocked at the conditions under which innocent people, who have committed no crime, are held. We are alarmed at the stories we hear every day about lack of adequate medical care and harsh punishments for even the most minor infringement of the rules”.[4] His organisation BONJO, is one of many that tries to support asylum detainees and those due for deportation. The evidence collected by PRIME since 18 February adds to these concerns.  

 

The announcement

The announcement on 18 February that a hunger strike was starting was met with an alarmingly brutal show of force. Schiphol has become a symbol of the Dutch government’s harsh detention regime since a fire ripped through the hastily assembled structure of the building in 2005, killing eleven people.[5] A legal case brought against the government, is due to start on 6 March, and means that whatever happens in Schiphol detention centre will touch a raw nerve. PRIME learned that on 18 February, as 36 hunger strikers were demanding to speak the to Head of the centre, to discuss conditions, ‘up to 50’ heavily armed security forces were shipped in.  These masked men did not want to talk. They were a special ‘crack’ forces called in to restore order. Yet all that had happened was the announcement of the start of a peaceful protest. In telephone interviews the detainees reported that initially they all refused to go back into their cells. 

 

The consequences

This was when the violence started. One account reports how: “…military police…about forty people came….They were with shields, with everything. They took us one by one and put us in our rooms…They did it with force”.  In one case, and man from Georgia was badly beaten: “They beat him. He is a sick man. He has hepatitis.”[6]  The detainees did not resist or fight back. Yet the brutality continued.  From 36 hunger strikers, intimidation reduced their numbers to around 20 by the end of the day.  Most Dutch newspapers reported that there were 6 hunger strikers, using the official number given in a government statement.  Some journalists publish official sources as if it they were factual, and don’t bother to check for themselves.  But what surprised even PRIME was the openly aggressive reaction that had come in response to peaceful demands from the hunger strikers. 

 

Asad’s story

In a particularly shocking case, Asad (not his real name) described to PRIME how he was beaten up by eight masked ‘police’: “They put me in my room with handcuffs on. After 20 minutes they came and took me to another place…I didn’t do anything and they started forcing me and hitting me in the back.  And they kick me in the penis…”  The attack continued until Asad fell unconscious. “They bring the doctor and they wake me up again.  When they were hitting me, they hit my neck so I had collapsed”.  Asked what they had beaten him with, Asad replied: “They beat my neck with a plastic bat”.  He continues: “And they bring me to the special room”.[7]  An official source inside the centre confidentially phoned and confirmed to PRIME Ahmed’s account of these particular events. Stories of brutality towards the hunger strikers have also been corroborated by a Groningen-based lawyer, able to get into Schiphol shortly after the protest and heavy-handed responses took place.   

 

 

 

The official line

The Dutch government’s position is ‘no concessions’ to hunger strikers.  Mr Tamer, a Hague-based human rights lawyer remarks: “Hunger strikes are virtually criminalized in The Netherlands”. Those who wanted to continue with the hunger strike after the initial brutality said they were placed on ‘OBS’, in cold isolation cells. Others were shipped out to ‘Kamp Zeist’, a grim place surrounded by barbed wire, where women and children are also held. As the outside world becomes more aware of this kind of brutality being conducted in the name of border controls, it becomes harder for the government to deny the evidence. There is an Iranian saying that if you paint a sparrow yellow, there will be someone who can sell it as a canary. The Dutch government has always done a good job on PR, but it cannot ignore the mounting evidence that things are not that pretty in the immigration detention system. Communication leaks out all over the place, and it is no wonder that it remains common practice across EU detention centres to deprive detainees of mobile phones and internet connections.

 

The Dutch are not alone

The Netherlands is not alone in this official pattern of abuse against those detained, and those deported. Xenophobia and racism throughout Europe produce a hopelessness which has pushed those in immigration detention centres to revolt, in France, Italy and in the UK, for example.  Physical abuse, lack of medical care and being denied access to legal support makes detainees understandably angry, and outrages some sectors of public opinion.. In the UK, a well-documented report released in mid-2008, Outsourcing Abuse, documented dozens of cases of beatings and brutality by mainly private guards in UK detention centres and during the deportation process.[8] Since then, the Home Secretary Jacqui Smith, has appointed Nuala O’Loan, former Police Ombudsman of Northern Ireland, to undertake an official investigation into these allegations.[9]  Until Nuala started to investigate, the government viewed almost all complaints of assault as unfounded.  The sheer scale of assault in the asylum system of detention and deportation has become so visible it can no longer be denied.  Something similar is starting to happen in The Netherlands too. 

 

A ray of hope?

PRIME hopes – along with many other organizations – that the evidence now being gathered by support groups, lawyers, doctors, BONJO and others will provoke a positive official response eventually. Official and media denial persists, but things are starting to move.  On 6 March hearings start in a case brought by Dutch refugee lawyers against the government over the immigration detention system. This case is based on several critical reports published in 2008, including a report by CAT (European Committee for the Prevention of Torture and Inhuman or Degrading Treatment and Punishment), one by Amnesty released in July, and another by the Dutch equivalent of Her Majesty’s Inspector of Prisons, the RSJ.[10]  Let’s hope people like Asad, attacked whilst in detention, cannot be abused with impunity in future. “I’m waiting for the results of the lab tests. They took my pee today to test it. You know ‘pampers…’”.  His voice trails off; Asad now has to wear nappies.  He’s been incontinent since the attack.  This sounds to us like medically verifiable evidence of inhuman and degrading treatment.[11]

 

 

 

 

Date: 05 March 2009

PRIME contact: Ahmed Pouri apouri@gmail.com

Contact details: Repelaerstraat 84, 2515 NA Den Haag, The Netherlands

Tel:   00-31-70-3050415 / 70-3803058

Mobile: 00- 31-655 36 23 13

Giro: 7699299

E-mail: www.prime95.nl

 

Research and text: Helen M. Hintjens (http://www.iss.nl/hintjens, hintjens@iss.nl)

 

 

Notes

Persbericht 5 maart 2009

 

 

Justitie doet vreemde, opmerkelijke dingen.

Woensdag 4 maart 2009 was A.R. Imani aanwezig in het penitentiair ziekenhuis in Den Haag, maar hij was onvindbaar voor zijn advocate. In opdracht van de rechter moest deze advocate hem persoonlijk ontmoeten. Ze was daar om 9 uur in de ochtend en ze kreeg te horen  van de verantwoordelijken dat hij naar Amsterdam gestuurd was. De advocate kwam met lege handen terug.

 

Er is vandaag contact geweest met gedetineerden uit penitentiair ziekenhuis in Den Haag en het detentiecentrum Schiphol.
PRIME heeft op verzoek van de heer Imani een nieuwe  advocaat gevonden: Ali Westerhuis.
PRIME is geschokt hoe het mogelijk is dat de heer Imani onvindbaar is, terwijl hij zowel gisteren als vandaag met ons heeft gebeld en geen woord heeft gezegd over een verhuizing naar Amsterdam.
De advocate was ook verbijsterd en heeft het voorval gemeld bij de rechter.

Mevrouw  Westerhuis heeft  van de afdeling logistiek en ondersteuning van de Dienst Terugkeer en Vertrek ( DT&V )gehoord dat de heer Imani in een speciaal traject zit in het penitentiair ziekenhuis in Den Haag.
tegenover de ene advocate wordt zijn aanwezigheid aldaar ontkend en aan de andere advocate wordt  het schriftelijk bevestigd.
Dus de verwarring  is compleet en niemand schijnt een logische verklaring te hebben voor deze gang van zaken.

De heer Imani heeft vanmiddag gezegd dat hij dringend behoefte heeft aan een bezoek van zijn nieuwe advocate. Het wordt allemaal heel zwaar voor hem.

Een korte impressie van Schiphol
Vanuit detentiecentrum Schiphol  hebben vier gedetineerden PRIME gebeld.
We moeten deze gesprekken gaan uitwerken en op een later tijdstip komen we hierop terug. De situatie van de Georgiër is heel slecht, aangezien hij enorm geschopt is in zijn zij. Hij heeft Hepatitus-C en zijn perspectieven zijn al slecht.

Ze zijn allen in grote spanning wat het kortgeding van de VAJN bij de rechtbank op morgen 6 maart zal brengen.
Ze hebben allemaal medische problemen en de oplossing voor alle problemen is zoals altijd Paracetamol!

 

 

Namens stichting PRIME,
Ahmed Pouri

TEL:   00-31-70-3050415 / 70-3803058
mobile  00- 31-655 36 23 13
FAX:   00-31-70-4020917
Giro    7699299
E-mail : apouri@gmail.com   

www.prime95.nl 

 

4 maart 2009

Persbericht

 

Het laatste bericht van het detentiecentrum Schiphol is: de gedetineerden van Schiphol hebben ons om 18.30 uur laten weten dat ze morgen 5 maart 2009 niet in hongerstaking gaan, maar dat ze zullen wachten op de resultaten van de rechtbank van 6 maart 2009, betreffende de zaak die de asieladvocaten hebben aangespannen tegen de Nederlandse staat.

 

Het laatste nieuws over de heer Imani.

De heer Imani is met een aantal anderen overgeplaatst van Schiphol naar detentiecentrum Zeist en vandaar naar Rotterdam. Hier is hij naast zijn hongerstaking ook  nog een dorststaking begonnen. Ze hebben hem nu overgebracht naar het penitentiair ziekenhuis in Scheveningen. Op ons verzoek is hij gestopt met zijn dorststaking. Hij zit daar in een isoleercel, hij kan niet televisie kijken of zelfs maar een boek of een krant lezen.

Dit heeft hij ons zelf verteld in een telefoongesprek van vanmiddag 4 maart 2009.

 

Justitie licht de pers onjuist voor

We zullen later uitgebreid de onwaarheden aan de kaak stellen die justitie aan de pers heeft medegedeeld en tot onze spijt hebben de meeste journalisten dat klakkeloos overgenomen!

PRIME heeft in het eerste persbericht van 19 februari j.l. over het gebruik van geweld gesproken.

Dit is de reactie van het Ministerie van Justitie:

 “Het ministerie van Justitie ontkent dit in alle toonaarden. Volgens een woordvoerder was er geen sprake van geweld, wel was er enige onrust.”

Justitie behoort de basis te zijn van rechtvaardigheid en oprechtheid. Hoe is het mogelijk dat justitie alle feiten die gebeurd zijn met open ogen ontkent?

In de uitzending van NOVA  van 28 februari j.l. , toen er geen ruimte was om te ontkennen, heeft de heer Eric Nijman, directeur dienst Justitiële Inrichtingen gezegd dat er “proportioneel “ geweld was toegepast in de vorm van een “ corrigerende tik, niet meer dan dat“. Er zou ook “ een keer met een korte wapenstok geslagen zijn en daarna niet meer”, aldus de heer Nijman.

Justitieambtenaren moeten een voorbeeld zijn voor heldere en eenduidige uitleg, maar in de praktijk zijn ze meester in het creëren  van onduidelijkheden en vaagheden.

Om de vage begrippen als “corrigerende tik” en “proportioneel “ geweld beter te kunnen begrijpen, maken wij de drie gesprekken openbaar en kunnen deze gebruikt worden door advocaten, mensenrechten- organisaties en onderzoekers.  

Drie  gesprekken over de geweldloze dag!

 

Dit betreft de gesprekken die Ahmed Pouri van PRIME heeft gevoerd met gedetineerden uit het detentiecentrum Schiphol

 

Ibrahim Hassan

 

Gesprek vond plaats op maandag 23 februari  2008

 

Pouri: Hallo

Ibrahim: Hallo

Pouri: Hallo dit is Ahmed Pouri van de vluchtelingen organisatie PRIME. Wie ben je?

Ibrahim: Mijn naam is Ibrahim Hassan.

Pouri: Je bent uit Soedan?

Ibrahim: Ja, maar ik woon in de gevangenis.

Pouri: Hoe lang ben je al in de gevangenis?

Ibrahim: 2 maanden

Pouri: Ik hoorde van je vriend dat ze je hebben geslagen, dus wil ik van jou graag horen wat er gebeurd is.

Ibrahim: Nadat ze me geslagen hadden wilde ik gaan plassen en toen voelde ik een pijn in m’n penis.

Pouri: Sorry, kan je alles duidelijk uitleggen?

Ibrahim: Ze namen me mee terug naar de cel, nadat ik was geslagen door 8 agenten.

Pouri: 8 agenten sloegen je?

Ibrahim: Ja

Ibrahim: Ik voel pijn in mijn lichaam tot de dag van vandaag.

Pouri: Kan je meer uitleggen wat er precies is gebeurd? Wanneer ze je sloegen, waarom ze je sloegen? Was je aan het vechten?

Ibrahim: Ze stopten me in mijn kamer met handboeien om. Na 20 minuten kwamen ze en namen ze me mee naar een andere plek. Daar schopten ze in mijn penis.

Pouri: Dat is erg belangrijk. Alsjeblieft leg alles uit wat er gebeurd is.

Ibrahim: Ze waren met meer dan 50 agenten. Wij wilden niet vechten maar ze luisterden niet naar ons. Ze begonnen iedereen te slaan. Ik kreeg handboeien om en werd geslagen.

Pouri: Je had handboeien om en toen sloegen ze je?

Ibrahim: Ja.

Pouri: Vanwege de hongerstaking sloegen ze je?

Ibrahim: Ja.

Pouri: Sloegen ze je met een stok?

Ibrahim: Ja. Ik deed niks en ze begonnen me te forceren en me te slaan in mijn rug. En ze schopten tegen mijn penis. En ze brachten me naar een speciale kamer.

Pouri: Ze brachten je naar een isoleercel?

Ibrahim: Ja. Ja.

Pouri: Ik zou willen weten wat er gebeurd is..

Ibrahim: Toen ze mij sloegen viel ik. Ze brachten de dokter om me wakker te maken. Toen ze me aan het slaan waren, raakten ze mijn nek, dus stortte ik in.

Pouri: Ze sloegen je nek met wat?

Ibrahim: Met een plastic knuppel.

Pouri: Wanneer gebeurde dit?

Ibrahim: Dezelfde dag, donderdag.

Pouri: Nu heb ik een journalist gebeld, hij luistert mee. Kan je precies het hele verhaal vertellen hoe ze je sloegen en waarom?

Ibrahim: Oke. Wij zitten. Iedereen moest naar binnen. Wij zeiden nee. We zeiden dat we de chef wilden spreken die controle heeft over de gevangenis. Ze zeiden wacht, we halen de chef. Na 3 tot 4 uur kwamen meer dan 50 agenten en je kon hun gezicht niet zien.

Pouri: Hadden ze ook geweren?

Ibrahim: Nee, ze hadden een stok en ze hadden veel wapens.

Pouri: Veel wapens?

Ibrahim: Ja, speciale eenheid, ik weet hun naam niet. We zeiden dat we niet willen vechten maar praten over ons probleem.

Pouri: Je zei dat je niet wilde vechten, maar dat je wilde praten?

Ibrahim: Ja, maar ze begonnen iedereen naar binnen te slaan met geweld.

Ibrahim: Ze stopten iedereen in aparte kamers met handboeien.

Pouri: Met handboeien aan lieten ze je in je kamer?

Ibrahim: Na 5 minuten kwamen ze me weer halen.

Pouri: Toen namen ze jou weer uit je kamer?

Ibrahim: Een andere cel, dus van daar sloegen ze me en zakte ik in. Dus de dokter kwam om me er weer bovenop te helpen.

Ibrahim: Ik ben aan het wachten op de resultaten uit het lab. Ze namen mijn plas vandaag om te testen. Weet je die Pampers? Om te plassen, voor mijn penis. Er kwam iets uit.

Pouri: Waar kwam iets uit?

Ibrahim: Uit mijn penis.

Pouri: Waarom? Omdat ze je penis heel hard sloegen?

Ibrahim: Ja, ze schopten me met laarzen. Nu komt er iets van daar.

 

Ali Reza Imani

Pouri: Ze hebben je verhuisd van Schiphol naar Zeist?

Imani: Dat klopt.

Pouri: Kun je jezelf introduceren? En met hoeveel mensen ben je in Zeist?

Imani: Mijn naam is Ali Resa Imani en ik kom uit Iran. We zijn hier met 6 mensen. Ze hebben ons van Schiphol naar dit detentie centrum gereden en hebben ons in onze kamer opgesloten. We hebben maar 1 uur per dag voor frisse lucht en dan stoppen ze ons weer in onze kamer. En, vanaf 18 februari 2009 ben ik in hongerstaking. Nu over mijn situatie. Ik denk dat ik geen andere keus heb. Ze kwamen binnen met politie of bewakers met gummiknuppels. Ze sloegen ons en ze gooiden me tegen de grond, …. mijn handen en neus zijn … Ze hingen erg hard op ons en ze probeerden om….

Ahmed: Even wachten. Het is erg belangrijk om te weten wat de houding was van de bewakers of de speciale politie eenheid in Schiphol was.

Imani: Ze waren special politie met maskers.

Pouri: Hebben ze jouw of anderen geslagen? En vertel alles alsjeblieft met alle details.

Imani: Ze gooiden me op de grond en ze sloegen me, Ze schopten me en stopten dingen op mijn hoofd, Ze hingen aan mij. En ik had helemaal niks gedaan, absoluut niks.

Pouri: Niemand wilde zich verweren, maar ze deden al deze dingen met idereen en ook met jou?

Imani: Dat klopt.  Ik geloof dat ze zelfs een jongen uit Georgie hard hebben geslagen, de gene die ziek is. En ze pakten me op alsof, Ik weet niet, alsof ik een crimineel ben, of ik weet niet, heel hard. Ze sloegen me en schopten me, iets van 5-6 personen. En ik deed niks, ik zat gewoon op de grond.

Pouri: Donderdag 19 februari, ja?

Imani: Ik geloof van wel.

Pouri: En toen deden ze jullie handboeien om en stopten ze iederen met boeien in hun cel?

Imani: Dat klopt.  Ze boeiden iedereen en stopten ze in hun kamer. Maar mij namen ze niet mee naar mijn kamer. Ze namen me gelijk mee naar de auto en toen brachten ze me hier (detentiecentrum Zeist).

Pouri: was Je de eerste die verwijderd werd van de gevangenis? Brachten ze je niet in een groep van 6 mensen naar Zeist?

Imani: Nee, ze brachten ons in verschillende auto’s.

Pouri: Dus je weet niks van elkaar?

Imani: Nee

Pouri: Toen je in Zeist was, stopten ze je toen in de isolatiecel?

Imani: Het is als,je  weet wel, ik heb 1 tv en dat is alles.

Pouri: En je bent alleen in deze cel?

Imani: Dat klopt.

Pouri: En je hebt maar 1 uur tijd om in 24 uur uit de cel te zijn?

Imani: Klopt.

Pouri: En hoe is de houding van de bewakers in Zeist?

Imani: Ze zijn ok. Ze kwamen alleen naar mij om te praten over mijn hongerstaking en ik zei dat ik ermee doorga vanwege mijn situatie. En de IND heeft mij gebeld, ze hebben veel bewijs over mij… Ze hebben zoveel foto’s van mij van de Iraanse ambassade, van het Britse parlement, van de BBC en zoveel andere plaatsen. Van het Europese parlement, ze hebben een brief….

Pouri: Kun je jouw vrienden zeggen om mij die foto’s meteen te mailen?

Pouri: De minister van justitie zei 2 belangrijke dingen. Hij zei dat iedereen gestopt was met de hongerstaking. Het is belangrijk om van jou te horen dat je nog doorgaat met je hongerstaking.

Imani: Nee, ik heb niks gegeten. Ik ben nog steeds in hongerstaking en ik zal dit doorzetten. Ze zeiden dat ze ons binnen 2 weken, dat betekent volgende week, dat ze ons naar een detentie centrum in Rotterdam gaan brengen. Ze gaan ons niet naar Schiphol brengen.

Pouri: Ze zeiden dat ze je naar Rotterdam willen brengen?

Imani: Dat klopt. Ze gaan ons naar Rotterdam brengen, niet Schiphol.

Pouri: Dan zal ik je het telefoon nummer van een goede advocaat geven.

Imani: Heel erg bedankt, meneer Pouri. Ik stel dat zeer op prijs.

Pouri: Geen dank. Al er iets verandert kan je me gelijk bellen om dat te zeggen. En alsjeblieft bel morgen….

Imani: Hoe laat?

Pouri: Om 1 uur.

Imani: Ok, als je het niet erg vindt mag je mijn stem opnemen

Pouri: Ja dat heb ik gedaan.

Imani: Ik ben bereid om alles te vertellen, mijn hele geschiedenis aan elke krant, elke media. Ik ben bereid te praten, snap je?

Pouri: Dat is prima, want we moeten ze laten zien dat jullie onschuldige mensen zijn en waarom ze jullie in de gevangenis hebben gestopt. Het is ongelooflijk. Daarom vechten we ook voor jullie rechten.

Imani: Eigenlijk heb ik niet meer informatie, omdat ik ze niet meer gezien heb.

Pouri: Oh, je hebt de anderen niet gezien in Zeist?

Imani: Nee, alleen vandaag. Ze lieten ons vrij voor een paar uur.

Pouri: Jullie kwamen een paar uur samen deze middag?

Imani: Dat klopt.

Pouri: Kan je me dan bellen? Dank je.

Imani: Doei

 

 

 Aziz Mokhtarov

 

Pouri: Ik wil graag precies weten wat er gebeurd is in de gevangenis, wanneer jullie de hongerstaking zijn begonnen. Hoeveel mensen zijn er in hongerstaking?

Aziz:  36 mensen.

Pouri: Was dit woensdag (18 februari 2009)?

Aziz: Ja.

Pouri: En wat is er toen gebeurd?

Aziz: Ze zeiden, je moet naar binnen gaan. We zaten daar tot de avond. Toen kwamen de chefs van de gevangenis. We vertelden hun dat we gepraat hadden over onze vrijheid en dat we wilden praten met de IND en de chefs. 3 Mannen waren met hun aan het praten. We zaten aan het einde van de hal, in onze corridor. Later zeiden ze niks over onze vrijheid. Ze zeiden dat er geen verandering zou komen en dat het beter zou zijn om naar binnen te gaan. Wij zeiden nee! We gaan niet naar binnen totdat we met de chefs kunnen praten. Toen kwam de militaire politie van ongeveer 40 man.

Pouri: 40 militaire mensen kwamen naar jouw sectie?

Aziz:  Ze stopten ons 1 voor 1 in onze kamers.

Pouri: Hebben ze daarbij geweld gebruikt?

Aziz: Ja dat deden ze. Ze hebben een man uit Georgië geslagen.

Pouri: Hebben ze jullie handboeien omgedaan?

Aziz: Ja, we waren in onze kamers voor een uur met onze handen geboeid. Sommige mensen waren in de keuken.

Pouri: Waarom?

Aziz:  Weet ik niet. In de morgen toen we wakker warden lieten ze ons niet alleen. Ze zeiden dat ze de hele dag onze boeien niet open zouden maken. Alleen maar 3 keer per dag. 1 keer 45minuten. 2^e keer een uur en de 3^e keer 30 minuten. Ze namen ons in groepen van steeds 4 kamers.

Pouri: Dus donderdag waren je handen geboeid en gingen de handboeien maar 3 keer af?

Aziz:  Ja, en donderdag waren 20 mensen in hongerstaking. Ze zeiden als we niet zouden eten dat ze ons in de OBS (observatiecel) zouden stoppen.

Pouri: Hoe hebben ze geprobeerd de hongerstaking tegen te houden?

Aziz:  Er waren maar 4 kamers open. We aten niet en we zeiden dat we in hongerstaking waren. Een dokter kwam en zei dat als we niet zouden eten dat we dan naar OBS moesten. Daarna zeiden we nog steeds nee, want we wilden een oplossing voor de situatie. En daarom moesten we 24 uur naar de OBS. Ze zeiden als je niet eet, blijf je hier.

Pouri: Dus vrijdag was je de hele dag in isolatie?

Aziz: Ja.

Pouri: Hoe was het daar?

Aziz: Het was te koud. Er was niks. Erg koud, donker en moeilijk. De chef kwam naar ons. Hij zei dat dit niet helpt.. als je niks eet.

Pouri: En toen zei je dat je zou stoppen als je met je ouders mocht praten?

Aziz: Ja ik vroeg of ik met mijn ouders mocht praten?

Pouri: Normaal mag je toch niet bellen om 8 uur?

Aziz: In onze sectie wel, tot 8:45.

Pouri: Je moeder vroeg je om te stoppen?

Aziz: Ja, ze was aan het huilen. Het was erg moeilijk voor mij.

Pouri: Ze zeggen dat ze geen geweld hebben gebruikt. Kan je daar iets over vertellen?

Aziz:  Ik was verbaasd! Een man uit Georgië zei dat we niet willen vechten. Laat ons alsjeblieft alleen.  Ze hadden stokken de militaire politie. Ze sloegen hem.

Pouri: Hoe?

Aziz:  Hij was alleen aan het einde van de hal. Hij vroeg ze om hem met rust te laten.

Pouri: Sloegen ze hem?

Aziz:  Ja en hij was ziek. Hij heeft hepatitis C.

Pouri: In jouw sectie waren 3 mensen in isolatie?

Aziz: Ja, voor 1 dag.

Pouri: Nu is iedereen gestopt met de hongerstaking?

Aziz: Ja ( andere informatie kon hem niet bereiken op dat moment)

Aziz: Wij zijn geen criminelen. We willen vrijheid. Maar ze willen ons niet helpen.

Pouri: Waarmee sloegen ze de man uit Georgië?

Aziz: Met een stok.

Pouri: Erg hard?

Aziz: Ja.

Pouri: Schreeuwde hij om hulp?

Aziz: Ja, maar we vochten niet terug, omdat we geen criminelen zijn en geen problemen willen!

 

 

 

 

Namens stichting PRIME,

Ahmed Pouri

 

TEL:   00-31-70-3050415 / 70-3803058

mobile  00- 31-655 36 23 13

FAX:   00-31-70-4020917

Giro    7699299

E-mail : apouri@gmail.com

www.prime95.nl

19 februari 2009

Persbericht

Gevangenen Schiphol in hongerstaking

Gisteren hebben 15 gedetineerden met de vluchtelingenorganisatie PRIME  in Den Haag telefonisch contact opgenomen en aangekondigd dat zij in hongerstaking gaan. De groep bestaat uit ongeveer 40 personen. Ze bevonden zich allemaal buiten in de luchtruimte en ze weigerden naar hun cellen te gaan.

 

‘Is asking asylum a crime?’ vroeg één van de gedetineerden zich af. Er heerste op dat moment grote onrust in het detentiecentrum Schiphol.

Volgens de laatste berichten vanmiddag van de ouders van een gedetineerde blijkt dat de situatie sinds gisteren radicaal veranderd is. Ze zijn allemaal hardhandig geboeid naar hun cellen gebracht en een aantal van hen is in elkaar geslagen.

Er zijn nu een op een gesprekken met de gedetineerden om te proberen hun wil te breken.

 

Er bestaat over de duur en de reden van het vastzitten zoveel onduidelijkheid, dat de asielzoekers  zich genoodzaakt voelen om deze actie te beginnen.

Er zijn al diverse personen aan verschillende ambassades gepresenteerd en sommigen, die zelfs graag hun medewerking hebben verleend aan de presentatie bij hun ambassade , merkten  dat die ambassade  geen laisser passer wilde afgeven. Ze willen dus meewerken, maar kunnen niet uitgezet worden. Een en ander valt dus buiten hun eigen schuld.Desalniettemin blijven ze gedetineerd en in martelende onzekerheid over de nabije toekomst.

Er zijn mensen bij, die vanwege traumatische ervaringen heel grote problemen hebben door deze  vrijheidsbenemende maatregelen.
Een van hen heeft bijvoorbeeld tijdens zijn vlucht naar Nederland  tussen Libië en Italië  tien medereizigers van de boot zien  verdrinken. 

Een ander  heeft in het detentiecentrum  een zelfmoordpoging gedaan. Als enige zorg kreeg hij paracetamol.

Stichting PRIME zal met advocaten van de betrokkenen contact opnemen  teneinde  over de positie van de betreffende asielzoekers en uitgeprocedeerde asielzoekers te overleggen.

Uitgeprocedeerden moeten zich beschikbaar stellen zodat de overheid hen voor eventuele uitzetting onmiddellijk kan oproepen. Het regime in een detentiecentrum is volgens experts en deskundigen zwaarder dan in een gevangenis voor criminelen.
Ze moeten niet in een gevangenis worden opgesloten waar ze maar een uur per dag naar buiten kunnen naar een luchtplaats en waar ze 24 uur gedwongen worden om niets te doen. Asielzoekers, uitgeprocedeerd of niet, moeten menselijk behandeld worden  en  het detentiecentrum Schiphol  is daarvoor naar de mening van Stichting PRIME ongeschikt.

Asielzoekers, uitgeprocedeerd of niet, moeten niet opgesloten worden en zo min mogelijk  beperkt worden in hun mogelijkheden. Bij stichting PRIME is bekend dat in andere landen – bijvoorbeeld Groot-Brittannië – deze personen de kans hebben om bijvoorbeeld een taal – of computer cursus te volgen, waardoor zij zich zelf positief kunnen ontwikkelen en niet extra getraumatiseerd raken en dat zij zelf hun celdeur kunnen open maken en hun celdeur dus niet – zoals in Nederland – door derden wordt vergrendeld.  Die vergrendeling was een van de redenen waarom er tijdens de Schipholbrand 11 al dan niet uitgeprocedeerde asielzoekers verbrand zijn.

 

Wij zijn van mening dat veel mensen onterecht in vreemdelingenbewaring  verblijven  en  dat de overheid in veel gevallen onzorgvuldig handelt.

 Onschuldige mensen horen immers niet in de gevangenis.

 

 

Namens stichting PRIME,

Ahmed Pouri

Tel: 070-3050415 / 06 55 36 23 13

apouri@gmail.com

www.prime95.nl